Fofuxo is groot, en wie groot is, loop stadig.
Daardie middag wou Pigúiça spruit toe hardloop, en vinnig ook. Sy het vooruit gehardloop, teruggekom, rondjies om hom gedraai en weer vooruit gehardloop. Fofuxo het op sy eie tempo gestap, doef, doef, en langs die pad aan die blomme geruik.
“Kom nou, Fofuxo!” sê Pigúiça ongeduldig. “Jy is so stadig! Dis glad nie lekker so nie. Ek gaan met Nina speel, sy is vinnig.”
En sy hardloop weg, sonder om om te kyk.
Fofuxo gaan staan in die middel van die paadjie. Hy kyk hoe sy weggaan. Toe gaan sit hy onder 'n boom, met sy ore wat laag hang, en sê niks.
Pigúiça het met Nina by die spruit gespeel. Maar die speletjie was nie so lekker nie. Daar was 'n snaakse knoop in haar maag wat nie wou weggaan nie. Elke keer as sy lag, het die knoop net 'n bietjie stywer getrek.
“Jy lyk of jy iets vergeet het,” sê Nina.
Pigúiça dink. En toe onthou sy Fofuxo se hangende ore. “Ek het iets leliks gesê,” sê sy. “En ek dink hy is hartseer.”
Sy stap terug met die paadjie, stadig. Fofuxo was nog steeds onder die boom. Pigúiça kom nader, kyk na haar eie pote en sê: “Fofuxo... jammer. Ek het gesê jy is stadig, en dit was nie mooi nie. Ek was haastig en ek was lelik met jou.”
Fofuxo kyk na haar. Pigúiça haal diep asem en gaan aan: “En ek het vir jou 'n liedjie gemaak. Kan ek dit sing?” Hy knik.
Toe sing sy, 'n bietjie vals: “Fofuxo is stadig, dis waar, maar hy is my beste maat, en klaar. Hy ruik aan elke blom op die pad, en sy drukkie is die warmste wat ek nog ooit gehad.”
Fofuxo se oë het vol trane geword. Maar hy het geglimlag, 'n reuse-glimlag. “Dankie, Pigúiça. Ek aanvaar jou jammer. En dit was die mooiste liedjie wat ek nog ooit gehoor het.”
Die knoop in Pigúiça se maag het dadelik losgegaan, net soos 'n strikkie van lint.
Op pad huis toe het sy langs hom geloop, op sy tempo. Doef. Doef. En sy het ontdek dat as jy stadig loop, jy kan sien hoe die blomme een vir een toegaan om te slaap. Toe hulle by die huis kom, het Pigúiça styf teen Fofuxo gaan lê en haar liedjie saggies geneurie, al sagter en sagter, totdat die liedjie 'n gaap geword het. En die gaap het slaap geword.
