Pigúiça se kamer het gelyk of 'n orkaan van speelgoed daar deurgegaan het. Daar was 'n bal onder die bed, 'n teddiebeertjie op die stoel, blokkies oor die vloer en 'n rubberbeen wat aan die gordyn gehang het. Niemand het geweet hoe dit daar gekom het nie.
Buite het die pienk lug oranje geword. Die wolke het al gegaap.
“Pigúiça,” sê Fofuxo by die deur. “Dis tyd om op te ruim.” “O nee!” kla sy en gaan lê op haar rug tussen die blokkies. “Daar is te veel speelgoed! Ek gaan dit nooit regkry nie!”
Fofuxo het na die kamer gekyk, toe na haar, en skuins geglimlag. “En as ons nie opruim nie? En as ons goeienag sê?” Pigúiça het een oor gelig. “Goeienag sê?”
“Natuurlik. Die speelgoed raak ook moeg. Hulle het die hele dag saam met jou gespeel. Nou moet hulle in hul bedjie gaan.”
Fofuxo het die bal opgetel en opgelig soos iemand wat 'n skat dra. “Goeienag, Bal. Jy het vandag baie gerol.” En hy het dit baie stadig in die kis neergesit.
Pigúiça het gelag. Sy het die beertjie opgetel. “Goeienag, Beertjie. Jy was my gas by die teepartytjie.” En sy het hom in die kis neergelê, met sy kop op 'n kussinkie.
Een vir een. Die blokkies is in 'n ry gestapel, en het saam geslaap. Die prenteboek het regop op die rak gestaan, langs sy buurman. Net die rubberbeen was oor, ver bo op die gordyn.
“Ek haal dit,” sê Fofuxo. Hy het sy nek uitgestrek, sy mond oopgemaak en die been met sy tande afgetrek. Dit was 'n reusebeen, langer as Pigúiça. Hy het dit na die kis gedra, met die treë van iemand wat iets baie belangriks dra. “Goeienag, Been,” sê Fofuxo, nog saggieser. “Jy het vandag baie rondtes gemaak.” En die twee het saam die kis se deksel toegemaak.
Die kamer was stil. Die vloer het verskyn, skoon. Die venster het 'n stukkie goue lig ingelaat, wat soos 'n kat op die mat geland het.
Pigúiça het rondgekyk. Sy was tevrede met wat sy gesien het. Alles was op sy plek. Môre, as sy wakker word, sou sy presies weet waar om elke vriend te vind. “Dis mooi, 'n rustige kamer,” mompel sy. “En 'n rustige kamer help om te slaap,” sê Fofuxo.
Pigúiça het in die bed geklim. Haar oë was swaar. Die kis, daar onder, het gelyk of dit stadig asemhaal, vol speelgoed wat droom.
“Goeienag, kamer,” sê sy, al amper aan die slaap. “Goeienag, alles.” En sy het geslaap, met 'n ligte hart en 'n kamer in vrede.
