Daardie oggend was die veld vol hondjies. Hulle het gehardloop, gerol, gespring, en almal het halsbande met plaatjies gedra wat getingel het.
Tussen hulle was Zeca, 'n nuwe mopshond in die bende. Hy het 'n plat snoetjie gehad, hangore en 'n krulstertjie soos 'n slakkie.
Fofuxo was die eerste wat gegroet het. “Haai, ek is Fofuxo! Wil jy stokkie gooi speel?” “Ja!” sê Zeca met blink oë.
En daar gaan die twee, deur die veld. Hulle het hard gelag. Een het die stokkie laat val, die ander een het dit gaan haal. Toe ruil hulle.
Pigúiça het in 'n hoek bly staan, sit-sit. Sy het na hulle gekyk. Na die grond gekyk. Weer gekyk. Iets warms het in haar maag begin opkom. Dit was nie woede nie. Dit was nie hartseer nie. Dit was albei gemeng, baie styf.
“Fofuxo is MY beste vriend,” mompel sy saggies. “Hy het nie eers na my gekyk nie.” Sy het haar snoet na die ander kant gedraai, haar pootjies gekruis en met 'n frons daar gebly.
Maar Fofuxo het 'n baie goeie neus vir sy vriende se gevoelens. Toe hy Pigúiça se stilte opgemerk het, het hy die speletjie dadelik gestop en kom hardloop. “Pigúiça, is jy reg?” “Nee,” sê sy. “Jy speel net met Zeca.”
Fofuxo het stadig langs haar gaan sit. Sy oë het donkerblou geword, soos wanneer hy iets belangriks het om te sê. “Ken jy my hart?” vra hy. “Dit het 'n kamer vir elke vriend. Toe Zeca gekom het, het 'n nuwe kamer oopgegaan. Maar niemand het uit enige kamer uitgetrek nie, nie jy nie.”
Pigúiça het na hom gekyk. Die warm ding in haar maag het 'n bietjie afgekoel. “Joune is die grootste kamer van almal,” voeg Fofuxo by. “Dit het 'n venster vol sterre.” Pigúiça het onwillekeurig deur haar neus gelag.
Aan die ander kant van die veld het Zeca na hulle gekyk, 'n bietjie verlore, en nie geweet waarheen nie. Dit was sy eerste keer daar. Hy het niemand geken nie, net Fofuxo.
Pigúiça het diep asemgehaal. Sy het opgestaan en na hom gegaan. “Hallo. Ek is Pigúiça. Wil jy iets wonderliks sien? Daar is klippe wat sing in die bos.”
“Klippe wat sing?” sê Zeca met sy mond oop. “Ek wil!”
Die drie het langs mekaar gegaan. Die klippe het saggies gesing, net vir hulle. En toe die son sak, het drie moeë hondjies teen die wortel van 'n boom geslaap, met Zeca se krulstert reg langs Pigúiça se sagte stert.
