Plop! Die saadjie het in 'n holletjie in die tuin geval. Pigúiça het die grond met haar pote toegemaak, twee klopjies daarop gegee en langsaan gaan sit, met groot oë. “Nou gaan dit 'n blom word,” sê sy.
Sy het een minuut gewag. Niks. Twee. Niks. Sy het gewag totdat Fofuxo met 'n heuningbroodjie aangekom het. “Het die blom nog nie uitgekom nie?” vra hy.
“Nee. Dit vat baie lank. Slaap die saadjie dalk?” “Ek dink so,” sê Fofuxo. “Sade slaap 'n bietjie voordat hulle groei.”
Die volgende dag het Pigúiça wakker geword en na die tuin gehardloop. Niks. Die grond was presies dieselfde. Die dag daarna dieselfde ding. En die dag daarna.
Sy het ongeduldig begin word. Sy het haar pootjie gestamp. Diep gesug. Met haar snoet in die grond gepor, om te kyk of alles daar onder reg was.
“Pigúiça,” sê Fofuxo, “die wortels groei eers, in die donker, waar niemand dit sien nie. Eers daarna kom die groen.” “Maar ek wil dit nou sien!” “Ek weet,” sê hy. “Wag is moeilik. Maar mag ek jou vertel wat help?”
Pigúiça het geknik. “Die saad het water nodig. Jy kan elke dag daarvoor sorg, en so word die wag minder lank.”
Toe kry Pigúiça 'n taak. Elke oggend het sy na die spruit gegaan wat in die bos geskyn het, met die lae son op die blare. Sy het die water met haar pootjie aangeraak en rimpeltjies gemaak. Sy het 'n groot blaar gevul, soos 'n koppie gevou, en stadig teruggeloop, sonder om te mors, om die grond nat te maak.
Aan die begin het sy net aan die blom gedink. Toe het sy ander dinge begin opmerk. Die bye wat gonsend verbygevlieg het. Haar eie weerkaatsing in die water. Die reuk van die oggend. Die pad terug, wat sy uit haar kop geken het.
Sewe dae het verbygegaan. Agt. Nege. Op die tiende dag het Pigúiça met die blaartjie vol water aangekom en iets klein en groen gesien, met twee ronde blaartjies, wat die grond oopmaak.
Sy het gestop. Sy het nie geskree nie. Nie gespring nie. Sy het met haar hart wat klop, doodstil gestaan, om die plantjie nie te laat skrik nie. “Hallo,” fluister sy. “Jy het gekom.” Die plantjie het 'n bietjie geswaai, asof dit goeiedag sê.
Fofuxo het langs haar aangekom, glimlagend. “Dit het lank gevat, nè? Maar dit het gekom.” “Dit het lank gevat,” sê Pigúiça. “En dit was goed om te wag. Ek het soveel dinge op pad gesien.”
Daardie aand, voor sy gaan slaap het, het Pigúiça by die venster uitgekyk. Daar onder, in die donker, het die plantjie sonder 'n geluid gegroei, net soos haar slaap, wat stadig gekom het.
“Goeienag, plantjie,” sê sy. “Groei mooi. Ek sal ook groei terwyl ek slaap.” En sy het haar oë toegemaak, en die tyd laat werk.
