In Dogavios het byna niemand na die mierjie geluister nie. Sy het so saggies gepraat dat haar stem soos gekielie in die lug gevoel het. Byna niemand. Die blomme het geluister.
Daardie middag het Pigúiça dwarsoor die veld gehardloop toe 'n groot blom met 'n glimlaggende gesiggie roep: “Haai, Pigúiça! Pasop waar jy trap! Daar is iemand in die pad.”
Pigúiça het met haar poot in die lug gestop. Sy het haar snoet tot by die grond gebuk. En daar, middel op die pad, het 'n mierjie aangekom wat 'n koekkrummel gedra het wat drie keer groter was as sy. Sy het teen 'n klippie uitgeklim, afgekom, gestruikel, die krummel reggestel en aangegaan.
“Hallo!” sê Pigúiça. Die asem van die hallo het die mierjie laat waggel, en sy het gaan sit. “Ai, ai!” sê 'n dun stemmetjie. “Ekskuus!” fluister Pigúiça, nou baie saggies.
“My naam is Zizi,” sê die mierjie en skud die stof af. “Ek moet dit huis toe neem voor dit donker word. My huis is anderkant die veld.”
“Ek sal dit neem!” bied Pigúiça aan. “Ek tel jou met my mond op en ons is in 'n japtrap daar!” “Nee, dankie,” sê Zizi ferm. “As iemand my optel sonder om te vra, skrik ek. Maar ek hou van jou lus om te help.”
Pigúiça het geknip. Niemand het vir haar gesê dat om eers te vra ook 'n manier van help is nie. “Dan kan ek op 'n ander manier help?” “Jy kan. Hou die klippies dop en wag vir my pas.”
Om op Zizi se pas te wag was stadig, stadig, stadig. Pigúiça het lus gehad om te hardloop, te spring, gou daar te kom. Maar sy het daar langsaan gebly, en toe het sy dinge gemerk wat sy nog nooit gesien het nie: 'n liewenheersbesie wat op 'n blaar slaap, 'n druppel wat op 'n stingel blink, die skaduwee van 'n voëltjie wat baie hoog verbyvlieg.
“As ons stadig loop,” het sy gedink, “het die mooi dinge tyd om te verskyn.”
Toe hulle by die mierhoop kom, het dosyne mierjies in 'n ry uitgekom om te help dra. Een het gegryp, 'n ander een het gestoot, 'n ander een het gesing om die ritme te hou. Pigúiça het nog nooit soveel klein diertjies saam gesien nie.
“Klein mense is ook sterk,” sê Zizi. “Ons is net nie vinnig nie.” En die koekkrummel het in die mierhoop verdwyn, gedra deur 'n optog van piepklein pootjies.
Die son was al laag. “Goeienag, Pigúiça. Kom jy môre weer verby? Maar kyk waar jy trap.” “Ek kyk,” het Pigúiça belowe. “En ek sal ook vir Fofuxo sê.”
Daardie nag, in haar bedjie, het Pigúiça aan al die kleintjies van die wêreld gedink: die mierjies, die liewenheersbesies, die sade wat onder die grond slaap. Hulle het almal ook geslaap, baie stil.
“Goeienag, Zizi,” fluister sy. En baie saggies, so saggies soos 'n mierjie, het sy aan die slaap geraak.
