Met Kersfees was Pigúiça se huis vol lekker geure: pampoensop, gemmerkoekies en dennetakke. Maar daardie jaar het een geur ontbreek. Die geur van Ouma en Oupa se huis.
Pigúiça se ouma en oupa het anderkant die groot rivier gewoon, baie nagte se stap ver. Die pad was te lank vir oupa-bene. Hierdie Kersfees sou hulle nie kon kom nie.
Pigúiça het by die venster gaan sit, met haar ken op haar pote. “Hulle gaan Kersfees sonder my hê,” sê sy. “En ek sonder hulle.” Fofuxo het langs haar gaan sit. Sy oë het donkerblou geword. “Weet jy wat ons kan doen? 'n Brief skryf.”
Pigúiça het 'n vel papier en 'n potlood gevat en lank gedink. Stadig het sy geskryf, met haar tong uit: “Liewe Ouma en Oupa. Ek het 'n prent van julle geteken. Ek het twee koekies geëet, maar ek het by die eerste aan julle gedink. Die verlange is groot, maar my liefde is groter. Drukkies van Pigúiça.”
Toe het Fofuxo 'n vou-truuk gewys. Vou hier, vou daar, en die papier het 'n vyfpuntster geword, met die brief binne-in.
“En hoe kom dit nou daar?” vra Pigúiça. “Vanaand is die nag waarin iemand deur die hele lug reis en lekker dinge saamneem,” sê Fofuxo met 'n glimlag. “Ons los die ster by die venster.”
Pigúiça het die papierster op die vensterbank gesit, reg in die middel, met 'n briefie: “Vir Kersvader om vir my ouma en oupa te neem, asseblief.” Toe is sy bed toe.
Sy het probeer slaap. Gedraai. Weer gedraai. Die huis was so stil dat jy die klippie in die hoek van die kamer kon hoor sing, hmmm.
Middel in die nag het 'n klokkie saggies gelui. Plink. Pigúiça het een oog oopgemaak. By die venster was 'n groot rooi skaduwee, met 'n sak op sy rug en 'n wit baard.
Hy het die papierster baie versigtig opgetel, soos iemand wat 'n skoenlapper vashou. Hy het die briefie gelees en na Pigúiça gekyk. Hy het niks gesê nie. Hy het net sy gehandskoende hand op sy bors gesit en geknik.
Toe sit hy sy vinger voor sy lippe, vra stilte, en knipoog. En weg was hy, met 'n baie klein plink.
Pigúiça het in die donker geglimlag. Ver weg, anderkant die groot rivier, het sy haar 'n venster voorgestel wat aangaan, 'n ouma wat 'n papierster oopmaak en 'n oupa wat stadig lees, met die bril op die punt van sy neus.
Sy het twee glimlagge gesien, so groot soos haar eie. Dit was amper asof Ouma en Oupa daar op die rand van die bed sit.
Sy het die kombers tot by haar ken getrek. In die lug buite het een ster helderder geskyn as die ander, naby die maan. Dalk was dit net 'n ster. Dalk was dit 'n boodskap terug.
“Geseënde Kersfees, Ouma en Oupa,” fluister sy. En sy het geslaap, met die klippie wat sing en die sekerheid dat liefde vinniger reis as enige slee.
