
BOEM! Pigúiça het so hoog gespring dat haar ore teen die dak gebons het. PAF! PAF-PAF-PAF! En in 'n japtrap was sy onder die kombuistafel, opgekrul, met haar stert tussen haar pote.
Dit was Nuwejaarsaand in Dogavios. Op die dorpsplein het die groter maatjies vuurwerke afgevuur om te vier. Die vuurwerke was mooi, vol kleur. Maar hulle was luidrugtig. Baie luidrugtig.
Fofuxo het baie stadig gebuk en buite die tafel op die vloer gaan lê. Hy het nie vir Pigúiça uitgetrek nie. Hy het net daar gebly, naby. “Dit het jou bang gemaak, nè?”
“My ore maak seer,” kla sy. “En my maag spring saam.” “Dis normaal,” sê Fofuxo. “Honde hoor baie, baie goed. Daarom lyk die geraas selfs groter vir ons. Ek hou ook nie daarvan nie.”
Pigúiça het gloer. “Jy ook nie?” “Ek ook nie. Maar ek het 'n paar foefies. Wil jy leer?” Sy het ja gesê, net met die punt van haar snoet.
“Eerste foefie: beskermde ore.” Fofuxo het Pigúiça se wolmus gevat, die blou een met 'n kwassie, en dit versigtig oor haar ore getrek. Die geraas het verder weg geraak, gedemp, asof dit anderkant 'n kussing was.
“Tweede foefie: 'n geluid binne wat groter is as die geluid buite.” En hy het saggies begin neurie, hmm, hmm, hmmmm, 'n baie stadige deuntjie. Pigúiça het saam geneurie. Dit was snaaks: as sy gesing het, het haar hart opgehou jaag.
“Derde foefie: naby dié bly wat ons liefhet.” Pigúiça het onder die tafel uitgekom en teen Fofuxo se harige bors ingekruip. Dit was warm daar en het na tuis geruik.
Die vuurwerke het nog 'n rukkie aangehou. BOEM. Hmm, hmm. PAF. Hmm, hmm. En skielik het hulle opgehou. Die dorp was stil. Net die klippe in die tuin het gesing, baie saggies, soos altyd.
“Sal ons buite gaan?” roep Fofuxo. Die twee het uitgegaan en op die blommeveld gaan sit, naby die boom, en na die skoon lug van die nuwe jaar gekyk.
Toe het 'n groot ster stadig oor die lug gevlieg en 'n stippelspoor van lig agtergelaat, soos iemand wat met kryt teken. Dit het geen geluid gemaak nie. Nie eers 'n piep nie.
“Kyk!” fluister Pigúiça. “'n Vuurwerk wat nie BOEM maak nie!” Fofuxo het gelag. “Dis my gunsteling. Maak 'n wens vir die nuwe jaar.”
Pigúiça het haar oë toegemaak en saggies gewens: dat almal wat bang is vir lawaai in die nuwe jaar iemand naby het wat saam neurie.
Toe het hulle weer ingegaan. Sy het in haar mandjie gaan lê, nog met die wolmus aan, en die res van die liedjie geneurie: hmm, hmm, hmmmm. Al hoe stadiger. Tot die hmm 'n gaap geword het, en die gaap slaap.
