
Die eerste koue het saggies in Dogavios aangekom, laatmiddag. Die blomme het hul blaartjies toegemaak soos iemand wat 'n jas aantrek, en die klippe het sagter gesing, om nie warmte te mors nie.
Pigúiça was mal daaroor. Husky's hou van koue. Sy het deur die blombedding gehardloop, rookwolkies deur haar snoet uitgeblaas, foeoe, en gemaak asof sy 'n draak is.
Toe sien sy dit. Bo-op 'n madeliefie, doodstil, was 'n geel skoenlapper met toe vlerke. Pigúiça het baie naby gekom. Die skoenlapper het gebewe, gebewe, soos 'n blaar in die wind.
“Gaan jy nie vlieg nie?” vra Pigúiça. “Ek kan nie,” antwoord die skoenlapper met 'n dun stemmetjie. “My vlerke het yskoud geword. 'n Skoenlapper vlieg net as dit warm is.”
Pigúiça het vinnig gedink. Eers wou sy die skoenlapper in 'n potjie huis toe dra. Maar sy het onthou wat Fofuxo altyd sê: 'n tuindiertjie hou daarvan om in die tuin te woon. Help beteken nie vang nie.
Toe lê sy saggies langs die madeliefie en blaas baie sag, 'n warm luggie uit haar mond. Haaa. Die skoenlapper het sy vlerke 'n kleine bietjie oopgemaak.
Toe doen Pigúiça wat elke husky kan doen: sy het haar harige stert opgerol, dik soos 'n serp, en 'n muurtjie om die blom gemaak, sodat die wind nie kon deurkom nie. “Beter?” “Baie beter,” sê die skoenlapper. “Maar die nag gaan lank wees.”
Pigúiça het rondgekyk. Daar naby was die boom met die spiraalstam, met lae takke en reusagtige blare, so breed soos sambrele. Daaronder het die wind byna nie gekom nie.
“Ek ken 'n plek,” sê sy. En sy het stadig, baie stadig geloop, met die hele madeliefie in haar snoet, sonder om die wortel af te ruk: sy het die grond rondom losgegrawe en die blommetjie met die kluit en al gedra, met die skoenlapper bo-op, vas soos 'n passasier.
Onder die groot blare het sy die madeliefie weer geplant, in 'n sagte hoekie mos, en 'n paar droë blare rondom reggemaak. Die plek het soos 'n klein kamertjie gelyk.
Die skoenlapper het genestel. Sy vlerke het opgehou bewe. “Dankie, Pigúiça,” fluister hy. “Môre, as die son warm word, kom ek jou goeiemôre sê.”
Die volgende oggend het die son op die groot blare geskyn, en daar was die skoenlapper, wat onder die tak gevlieg het en voor Pigúiça se snoet rondtolle gemaak het. Sy het daar gesit en geglimlag, en geglimlag, met ore regop.
Saans, by die huis, het Pigúiça in haar mandjie gaan lê en haar stert om haar eie snoet gerol, net soos sy met die skoenlapper gedoen het. Dit was warm. Dit was lekker.
Buite, onder die blare, het iemand baie klein ook vredig geslaap. En Pigúiça, wat dit geweet het, het nog rustiger geslaap.
