Pigúiça se nuwe bedjie was blou soos haar oë, sag soos 'n wolk, en dit het 'n kussing gehad wat soos 'n been lyk. Dit was die mooiste bedjie in die hele Dogavios. En dit was altyd leeg.
Want elke aand, net as dit slaaptyd word, het Pigúiça haar beenkussing gevat en stilletjies na Fofuxo se bed toe gesluip. Sy het opgeklim, drie rondtes gedraai en teen sy maag vasgekrul.
Fofuxo was baie lief vir haar. Maar Pigúiça het in haar slaap geskop. Sy het sy oor geskop, sy neus, sy stert. Een aand het sy gedroom sy jaag 'n skoenlapper, en toe stoot sy vir Fofuxo sommer uit die bed uit.
“Pigúiça,” sê hy die volgende oggend, met sy oor verkeerdom gevou. “Ek dink dis tyd dat jy jou eie bedjie probeer.” “Maar daar is ek alleen,” antwoord sy saggies.
Daardie aand gaan die twee na die veld naby die boom met die liggies. Die lug was vol sterre. Skielik trek 'n verskietende ster oor die lug, zoeeem, met 'n blink stert agter hom aan.
“Doen 'n wens!” sê Fofuxo. Pigúiça knyp haar oë styf toe. “Ek wens ek voel nie alleen in my bedjie nie,” wens sy.
Op pad terug kry Fofuxo 'n plan. Hy help Pigúiça om die blou bedjie tot by die venster te sleep. Daarvandaan kon sy die hele lug sien, en ook die deur van sy kamer, net daar oorkant.
Toe tel hy 'n gladde klippie in die tuin op, een van dié wat saggies sing, en sit dit langs die beenkussing neer. “Hy sing die hele nag,” sê hy. “En as jy drie keer teen die muur klop, klop ek drie keer terug.”
Pigúiça gaan lê. Die bedjie was regtig sag. Die klippie het hmmm, hmmm gesing, baie stadig. Deur die venster het die sterre geflikker, en 'n glimlaggende wolk het verbygedryf en tatta gewaai.
Tog wou sy dit toets. Klop, klop, klop, maak sy teen die muur. En van die ander kant af kom die antwoord: klop, klop, klop. Pigúiça glimlag in die donker. Hy was daar. Baie naby. Net in sy eie bed.
Sy lê en kyk na die lug en wag vir nog 'n verskietende ster. Sy wag 'n rukkie. Sy wag nog 'n rukkie. Haar oë het al swaarder geword, en die klippie het aangehou sing.
Toe besef sy iets: haar wens het waar geword. Sy was in haar eie bedjie, en sy het glad nie alleen gevoel nie. Sy het die sterre gehad, die klippie, die venster en die klop, klop, klop aan die ander kant van die muur.
Pigúiça druk haar beenkussing styf vas, strek haar pote uit sonder om iemand te skop en gee 'n lang, lang gaap.
En sy het die hele nag deur geslaap, lekker warm in haar blou bedjie. Aan die ander kant van die muur het Fofuxo ook geslaap, met albei sy ore op die regte plek.
