Die toring was al amper so hoog soos Pigúiça se neus.
Sy het die hele middag ronde klippies in die tuin opgestapel. Elke klippie wat bo-op gaan, het saggies gesing, pling, pling, asof dit bly was om daar bo te wees.
Net een het nog oorgebly. Die mooiste klippie, blou soos haar oë. Pigúiça steek haar poot uit, baie stadig... en die toring wankel. Hy wankel hierheen, hy wankel daarheen, en hy val heeltemal om. Pling, plong, plom.
Pigúiça voel hoe iets warms van haar maag af opstoot tot in die puntjies van haar ore. Sy stamp haar pote op die grond. Sy grom vir die klippe. Sy skop 'n blaar wat niks daarmee te doen gehad het nie. “Simpel klip! Simpel toring! Alles is simpel!”
Fofuxo kom aangestap, rustig soos altyd, en gaan sit langs haar. Hy sê niks. Hy bly net daar sit en wag.
“Ek is kwaad!” skree Pigúiça. “Baie kwaad! So groot soos 'n berg!”
“Ek weet,” sê Fofuxo. “Kwaad kan regtig groot wees. Wil jy hê ek moet jou 'n truuk leer om dit piepklein te maak?”
Pigúiça vou haar pote en draai haar kop weg. Maar sy los een oor na hom toe gedraai, net om te luister.
“Maak of daar 'n blom reg voor jou neus is,” sê Fofuxo. “Ruik stadig daaraan. Maak nou of daar 'n kersie is. Blaas stadig, sonder om hom dood te blaas.”
Pigúiça ruik aan die kamma-blom. Ffffff. Sy blaas die kamma-kersie. Ffffoeee. Sy ruik weer. Sy blaas weer. En nog 'n keer.
Met die derde keer gebeur iets. 'n Geel skoenlapper, wat in 'n regte blom weggekruip het, vlieg na haar toe en gaan sit reg langs haar neus. “Sy het gekom!” fluister Pigúiça, sonder om te roer. “Hoekom het sy nie vroeër gekom nie?” En Fofuxo antwoord met 'n glimlag: “Skoenlappers hou van rustige plekke.”
Pigúiça kyk na die klippe wat oor die grond versprei lê. Die berg kwaad was nou so klein soos 'n sandkorreltjie. Sy haal nog een keer asem en begin van voor af, een klippie op 'n slag, sonder haas. Hierdie keer sit sy die blou klippie reg in die middel, waar dit stewig kon staan.
Toe die pienk lug begin donker word, was die toring klaar. En die klippies het saam 'n baie sagte liedjie gesing, een wat jou laat gaap.
In haar bedjie het Pigúiça nog steeds die truuk gedoen. Ruik die blom... blaas die kersie... Ruik die blom... blaas die kersie...
Doen jy dit saam met haar? Ruik die blom. Blaas die kersie. Baie stadig, totdat die slaap kom.
