“Maak jou mondjie oop,” vra Fofuxo. Pigúiça het haar lippe saamgeknyp. Sy het so hard geknyp dat haar hele snoet gekreukel het. Nie een tandjie het gewys nie.
“Ek wil nie borsel nie,” sê sy met haar mond toe, wat uitgekom het as “mmm nmm kkk ofsel”. Fofuxo het gewag. Hy het geleer dat wag beter werk as aandring.
“Hoekom nie?” vra hy. Pigúiça het net 'n hoekie van haar mond oopgemaak. “Want dis vervelig. Dit kielie. En ek is al slaperig.”
“Ek verstaan,” sê Fofuxo. “Ek het dit ook al vervelig gevind. Wil jy weet wat ek ontdek het?” Pigúiça het een oog oopgemaak. “Wat?”
“Tande het 'n lewe snags,” fluister hy. “Wanneer ons slaap, gesels hulle. As hulle skoon is, sing hulle saggies 'n mooi liedjie. As hulle krummeltjies kos het, hoes en kla hulle, en ons word soggens wakker met 'n snaakse mond.”
“Tande wat sing?” vra Pigúiça met groot oë. “Hulle sing. Wil jy myne hoor?”
Fofuxo het sy mond in 'n breë glimlag oopgemaak. Jy kon al sy wit tande sien, blink soos pêrels. Pigúiça het baie naby gekom en geluister. Sy het niks gehoor nie. Maar sy het 'n dun liedjie ingebeeld: ti-li-li, ti-li-li.
“Ek hoor dit!” het sy 'n bietjie gejok. Toe het sy gelag. “Ek bedoel, ek beeld dit in.” “Inbeeld tel ook,” sê Fofuxo.
Hy het twee tandeborseltjies gevat, een vir elkeen, en 'n speletjie uitgedink. “Ons borsel totdat die liedjie van die klip wat sing klaar is. Bo, onder, voor, agter.”
Pigúiça het die borsel gevat. Aan die begin het dit gekielie, maar toe nie meer so veel nie. Die voortande, met die kruisement-skuim, het soos met sneeu bedek gelyk. Die agterste ene, waar dit moeilik was om by te kom, het sy baie versigtig geborsel, een vir een.
Buite het die klip stadig gesing. La, la, la, la. Die liedjie was lank, en Pigúiça het geborsel tot by die laaste “la”. Toe het sy gespoel, die skuim uitgespoeg en in die spieël gekyk.
'n Groot glimlag het verskyn. Wit, blink, soos Fofuxo s'n. “Dit lyk soos 'n volmaan,” sê sy trots. “Nou gaan jou tandjies die hele nag sing,” sê Fofuxo.
Pigúiça het bed toe gegaan, met 'n varsmuntmond en 'n tevrede hart. Sy het haar kop op die kussing gelê, met 'n glimlagje wat sy nie eers geweet het sy maak nie.
En baie saggies, diep in die slaap, het sy dit gehoor. Ti-li-li, ti-li-li. Die tandjies het gesing, net vir haar.
