Beentjie was blou, van pluche, met 'n lappie op die oor. Dit was nie Pigúiça se grootste speelding nie, ook nie die mooiste nie. Maar dit was haar gunsteling. Dit het elke nag saam met haar geslaap en al haar geheime gehoor.
Daardie middag het Pigúiça in die veld gespeel, agter skoenlappers aangehardloop, op die gras gerol, en eers toe dit tyd was om huis toe te gaan, het sy besef: haar poot was leeg.
“My Beentjie!” skree sy. “Dit is weg!” Haar ken het begin bewe. Trane het haar blou oë gevul, en Pigúiça het gehuil, sittend middel in die veld, terwyl die pienk lug donker geword het.
Fofuxo het gekom, langs haar gaan sit en gewag, sonder om iets te sê, totdat die gehuil minder geword het. “Dit maak seer, nè?” sê hy. “Baie,” het Pigúiça gesnuf. “Hy is my vriend. En ek het hom verloor.”
“Dis regtig hartseer,” sê Fofuxo. “Wil jy probeer om hom te vind? Ek ken 'n foefie.” “Watter een?” “Ons haal drie keer asem. Dan onthou ons, stap vir stap, waarheen jy vandag gegaan het. Beentjie moet êrens in een van daardie plekke wees.”
Pigúiça het asemgehaal: een, twee, drie. Haar kop het helderder geword, soos die water van 'n spruit nadat die modder gesak het.
“Vanoggend was hy by my in die bed,” sê sy. “Toe het ek hom bos toe geneem... Toe het ek in die boom geklim... Toe het ek by 'n reuse-blom gaan lê en...” “En?” vra Fofuxo. “En ek het na die bye gekyk! Dis daar!”
Die twee het na die bos gegaan, tussen die dennebome deur, met die son al baie laag tussen die berge. Hulle het by die reuse-blom gekom.
En daar was 'n treurige insekkie, opgekrul reg bo-op die blom, wat iets blou vashou wat groter was as hy. “My Beentjie!” sê Pigúiça.
Die insekkie het sy kop gelig. Dit was 'n liewenheersbesie, met nat oë. Haar naam was Lili. “Ek het hom gekry,” sê Lili saggies. “Vanoggend gekry. Ek wou dit na die eienaar neem, maar dit was te swaar, en ek het nie geweet waar sy woon nie. Ek het hier gebly en gewag dat iemand opdaag.”
Pigúiça het haar bors voel warm word. Sy het Beentjie versigtig opgetel en baie styf omhels. “Dankie, Lili. Jy het die hele dag vir hom gesorg.”
“Wil jy ons môre kom kuier?” nooi Fofuxo. Die liewenheersbesie het vir die eerste keer geglimlag. Sy het op Fofuxo se rug geklim, en die drie het stil huis toe gegaan, terwyl die eerste sterre verskyn het.
Daardie nag het Pigúiça met Beentjie in haar arms geslaap. Sy het gedink dat om iets liefs te verloor die hart laat knyp. Maar om asem te haal, te onthou en kalm te soek, help om die pad terug te vind.
Beentjie het al die dag se geheime gehoor. En Pigúiça het geslaap.
