
“Is dit al Kersfees?” vra Pigúiça by die ontbyt. “Nog nie,” sê Fofuxo.
“En nou, is dit al?” vra sy ná die bad. “Nog nie.” “En nou?” vra sy by middagete, met haar mond vol sop. Fofuxo het gesug en geglimlag gelyk, wat baie moeilik is om te doen.
“Daar is nog drie-en-twintig dae,” verduidelik hy. Pigúiça het probeer om tot drie-en-twintig aan haar pootvingertjies te tel, maar die vingertjies het opgeraak. “Dis 'n ewigheid!” kla sy en het soos 'n hartseer mat op die vloer gaan lê.
Fofuxo het 'n bietjie gedink. Toe roep hy: “Kom saam met my.” Die twee het na die tuin in die bos gestap, waar 'n reusagtige boek staan, amper so groot soos 'n deur, altyd oop. Die bytjies van Dogavios het graag in sy hoeke kom sit om son te kry.
Met 'n stukkie houtskool het Fofuxo baie sirkels op die bladsye geteken, een langs die ander. Een sirkel vir elke dag wat oorbly. “Dis 'n wagkalender,” sê hy. “Elke aand teken ons binne een sirkel iets goeds wat gedurende die dag gebeur het. Wanneer die sirkels op is, is dit Kersfees.”
Daardie aand het Pigúiça lank gedink. Die oggend het dit gereën, en 'n druppel het reg op die punt van haar snoet geval, plik, en haar gekielie. Toe teken sy 'n druppel in die eerste sirkel.
Die volgende dag het 'n glimlaggende wolk in die vorm van 'n skaap verbygedryf. Pigúiça het so gelag dat sy vergeet het om te vra of dit al Kersfees is. Die aand het sy 'n wolk geteken.
Die dag daarna het sy in 'n modderplas getrap en 'n spoor pootspore deur die hele kombuis gelaat. Fofuxo het gemaak asof hy kwaad sou word, maar het uiteindelik saam gelag. Die aand het sy 'n pootspoor geteken, baie netjies.
Een middag het Pigúiça op die klip in die tuin geklim en met groot oë oor die boek gekyk. “Fofuxo! Kyk hoeveel sirkels het al 'n prentjie!” Fofuxo het geglimlag, op die gras gelê, met 'n bytjie wat op sy neus rondstap.
“En hierdie een, wat leeg is?” wys sy. “Dis die een van môre,” sê hy. “Niemand weet nog wat daarin gaan woon nie.”
Pigúiça het na die lege sirkel gekyk. Dit was snaaks: vroeër het die wagdae lank en vervelig gelyk. Nou het elkeen iets binne-in gehad. “Het die wag korter geword?” vra sy. “Nee,” sê Fofuxo. “Dit het voller geword.”
Daardie aand het sy 'n bytjie wat slaap geteken, want sy het een gesien wat binne-in 'n blom dut. Toe is sy na haar mandjie, met koolstofpootjies en 'n kop vol mooi vrae.
Wat sou môre in die sirkel woon? 'n Blom? 'n Nuwe maat? 'n Sneeuvlokkie? Pigúiça het gaap. Om dit te ontdek moes sy eers slaap.
Toe maak sy haar blou oë toe, stadig. En môre het stilletjies nader gekom.
