Pigúiça se doekie het 'n naam gehad: Sterretjie. Dit was ligblou, sag, vol geborduurde sterre, en al effens verslyt van soveel liefde. Dit het na die huis en na lekker slaap geruik. Pigúiça het Sterretjie oral saamgeneem: na die tuin, na die tafel, selfs na die bad, waar hy aan die wasgoeddraad gehang en gewag het.
Een oggend, terwyl sy agter 'n skoenlapper aangehardloop het, het sy op die punt van die doekie getrap en geval, plof, met haar snoet in die gras. “Eina!” sê Pigúiça. En sy kyk na Sterretjie, heeltemal vuil en uitgerek.
Fofuxo, wat verbygekom het, het langs haar gaan sit. Hy het gehelp om die grond met sy poot van die doekie af te vee. “Pigúiça, het jy iets gemerk?” vra hy. “Jy groei. Jou pote is langer. Jou ore reik nou hoër.”
“Doen ek?” sê sy en kyk na haar eie pote. “Maar ek wil nie weg van Sterretjie af groei nie.” “Niemand het weg gesê nie,” sê Fofuxo. “Hy kan naby bly. Hy hoef net nie oral heen te gaan nie. Wat van 'n spesiale huisie vir hom?”
Die twee het 'n houtkissie agter in die kas gekry. Pigúiça het die kissie met sagte blare uitgevoer, die doekie in die spruit gewas en in die son laat droog word. Toe het sy Sterretjie baie versigtig gevou en daarin neergelê.
“Goeienag, Sterretjie,” sê sy. “Jy het vir my gesorg. Nou rus jy 'n bietjie.” Sy het die kissie op die rak langs die bed gesit, van waar die doekie die hele kamer kon sien.
Maar toe die nag kom, was dit moeiliker. Pigúiça het na een kant gedraai. Na die ander kant. Daar het 'n sagte dingetjie ontbreek om vas te hou. Sy het 'n knoop in haar maag gevoel en haar oë het nat geword. “Fofuxo?” roep sy saggies.
Fofuxo het sonder 'n geluid gekom. Hy het langs haar bedjie gaan lê, met sy goue pels baie naby. Soos die lig by die venster ingekom het, het sy pels gelyk of dit vol blink sterretjies was, een vir elke haartjie.
“Jy kan 'n bietjie vashou, as jy wil,” sê hy. Pigúiça het haar snoet in die sagte pels begrawe. Dit was lekker warm. Dit het na heuningkoek en blomveld geruik. Sy het in asemgehaal, uit asemgehaal, in dieselfde ritme as haar vriend.
Op die rak was die kissie stil, op wag, met Sterretjie binne, ook aan die droom. Daardie nag het Pigúiça iets ontdek. Die liefde was nie net in die doekie nie. Dit was in Fofuxo se pels, op die rak, in die bedjie, in die hele huis. Dit was 'n baie groot ding, wat oral inpas.
Sy het gegaap. Die sterretjies in die pels het stadig geknip, baie stadig. En Pigúiça het geslaap, met haar snoet teen haar vriend, en haar kop vol lug.
