
Op die laaste middag van die jaar oorsteek almal in Dogavios die kristalbrug. Dit lê tussen twee heuwels, oor 'n diep vallei, en lei tot by die voet van die sneeuberg, waar die dennebome wit hoede dra.
Die brug is breed en veilig, met 'n kristalreling aan albei kante. En daaraan hang klokkies. Baie klokkies. Maar hulle lui nie met die wind nie. Elke klokkie lui net as iemand 'n egte dankie sê.
“Ek het niks om voor dankie te sê nie,” mor Pigúiça, stil by die begin van die brug. “My jaar was gewoon. Niks besonders het gebeur nie.”
Fofuxo het geglimlag en die eerste tree gegee. “Dan stap ons stadig oor. Dalk onthou jy iets klein op pad.”
By die eerste tree het Pigúiça afgekyk en onder in die vallei die dam sien blink. “Daar het ek geleer om te dryf,” onthou sy. En sonder om te dink, sê sy: “Dankie, dam.” Dlim! 'n Klokkie het baie sag gelui.
Pigúiça het 'n klein skrik gekry, van die goeie soort. Sy het 'n bietjie verder geloop. Sy het aan mierjie Zizi gedink, so klein en so 'n goeie maat. “Dankie, Zizi.” Dlim, dlom!
Sy het onthou van die dag toe sy van die trapfiets geval het. Dit het seergemaak, en sy het gehuil. Maar daarna het sy geleer om alleen te ry. Sy het gehuiwer. Kon 'n mens selfs vir die slegte dag dankie sê? “Dankie vir die val,” sê sy, half laggend. “Want ek het geleer.” Dlem! Daardie klokkie het harder as almal gelui.
Nou het Pigúiça nie meer opgehou nie. “Dankie, warm mandjie. Dankie, pampoensop. Dankie, Bolota, dat jy jou kombers leen. Dankie, reën, vir die plasse.” Die klokkies het een ná die ander gelui, dlim, dlom, dlem, en die note het deur die lug gevlieg soos klein voëltjies van musiek.
Die hele vallei het vol klank geword. Aan die ander kant van die brug het die maatjies van die span ook oorgesteek, en hul klokkies het met hare gemeng, in 'n lied wat geen musikant geskryf het nie.
Toe hulle naby die einde kom, het net een klokkie oorgebly, die grootste van almal, reg aan die laaste stuk van die brug, met sy gesig na die sneeuberg. Pigúiça het daarna gekyk. Toe na Fofuxo, groot en goud langs haar.
“Dankie dat jy hier by my is,” sê sy. “Die hele jaar.” DLOOOM. Die groot klokkie het so mooi gelui dat die sneeu van die berg geblink het, en 'n vlokkie het dansend neergedaal tot dit op haar neus beland het.
“Sien?” sê Fofuxo. “Jou jaar was nie so gewoon nie.” “Dit was vol,” sê Pigúiça. “Vol klein dingetjies.”
Saans, al in haar mandjie, het sy nog die klokkies ver weg gehoor, al hoe sagter. Voor sy aan die slaap geraak het, het sy nog drie dankies gefluister: vir die kussing, vir die kombers en vir die nag.
En binne-in haar bors, baie stadigaan, het een laaste klokkie gelui. Dlim.
