Daar in Dogavios, wanneer die pienk lug stadig pers word, vou die blomme hul blaartjies toe en sê saggies “goeienag”. Dit was die tyd van die dag waarvan Pigúiça die minste gehou het.
Sy was 'n klein huskytjie met blou oë, en sy was dapper vir amper alles. Sy het op hoë klippe geklim, oor groot plasse gespring en aan kewers gesnuffel sonder om een oomblik bang te wees. Maar die donker... die donker was 'n ander storie.
Daardie aand, net toe die lig in die huisie afgaan, sien Pigúiça 'n lang skaduwee teen die muur. Dit het dun arms gehad, vol vingers. “Fofuxo!” roep sy. “Hier is 'n monster met 'n klomp vingers!”
Fofuxo verskyn in die deur, groot en sag, met sy goue pels deurmekaar van die slaap. Hy kyk na die muur, hy kyk na die venster, en hy glimlag. “Wil jy saam met my buitentoe gaan en die monster van naby bekyk?”
Pigúiça se oë rek. Buitentoe? In die donker? Maar Fofuxo steek sy poot uit, en sy poot was warm en sag. Sy haal diep asem en gaan saam, styf teen hom vasgedruk.
Buite was die monster met die klomp vingers net die tak van die boom in die agterplaas, wat in die wind heen en weer swaai. “O,” sê Pigúiça. “Jy is net 'n tak.” Die tak maak kriek, kriek, asof hy jammer sê.
Hulle loop 'n entjie verder, tot by die oopte in die bos. En toe gaan staan Pigúiça skielik stil. Middel in die donker het 'n liggie aangegaan. Toe nog een. Toe tien. Toe soveel dat sy nie eers kon tel nie.
“Vuurvliegies!” fluister Fofuxo. “Hulle kom net uit as dit regtig donker is. As die wêreld die hele nag lank lig was, sou ons nooit hierdie partytjie gesien het nie.”
Pigúiça gaan sit in die gras en kyk. Die vuurvliegies het op en af gedryf en stadig geflikker, soos sterretjies wat besluit het om nader aan die grond te kom woon. Die klippe in die oopte het 'n sagte liedjie gesing, amper soos 'n fluistering.
“So die donker is nie net donker nie,” sê sy. “Dis die plek waar die liggies speel.” Fofuxo knik en gaan lê langs haar.
Een vuurvliegie kom sit reg op die puntjie van Pigúiça se neus. Sy kyk so hard na hom dat sy skeel word, en die twee van hulle lag so saggies dat nie een blom wakker word nie.
Toe hulle terugkom by die huis, was die skaduwee van die tak nog steeds teen die muur. Maar nou het Pigúiça geweet wie dit was. “Goeienag, tak,” sê sy. En buite het die vuurvliegies aangehou flikker.
Sy krul op in haar bedjie, druk haar neus in haar pluimstert en gee 'n lang, lang gaap. Flikker, flikker, maak die liggies. Haar blou oë het ook geflikker. Een keer. Twee keer. En toe bly hulle toe.
Miskien speel daar nou net ook 'n vuurvliegie buite jou venster. Laat hom maar blink, en maak jou ogies ook toe.
