Bzzzz. 'n Bytjie vlieg zoemend by die venster verby, net toe Fofuxo vra: “Pigúiça, het jy my gunstelingbeen gesien? Die lange, met die skewe puntjie?”
Pigúiça het dit wel gesien. Eintlik het sy die been gevat om mee te speel, iewers in die tuin begrawe en heeltemal vergeet waar. Maar sy was te skaam om dit te sê.
Toe kyk sy na die bytjie en sê, baie vinnig: “Dit was 'n by! 'n By het hom gevat!”
Fofuxo lig een wenkbrou. 'n By? Wat 'n been so groot soos 'n dik stok dra? Maar hy het niks daarvan gesê nie. Hy sê net: “Nou toe nou. Kom ons soek maar in die oopte.”
Die twee stap deur die bos. Pigúiça was baie stil. Die klein leuentjie het binne-in haar gelê en swaar gevoel, soos 'n klip in 'n sak, as hondjies net sakke gehad het.
In die oopte gebeur iets wat niemand verwag het nie. 'n By vlieg verby, en sy dra 'n beentjie! Piepklein, so groot soos 'n ryskorrel, maar dit was 'n beentjie. Fofuxo en Pigúiça se bekke val oop.
“Kyk daar, die dief!” sê 'n hondjie wat naby was. “Vang die by!” skree 'n ander een. En die arme by het bang heen en weer gevlieg.
Pigúiça voel hoe haar maag op 'n knop trek. Daardie by het niks verkeerd gedoen nie. Sy het net haar eie beentjie huis toe gedra. En nou het almal gedink sy is 'n beendief, alles oor 'n klein leuentjie.
“Stop!” sê Pigúiça. Almal gaan staan. Sy haal diep asem en kyk na Fofuxo. “Dit was nie die by nie. Dit was ek. Ek het jou been gevat, in die tuin begrawe en vergeet waar. Jammer, Fofuxo.”
Fofuxo buk af totdat hy net so hoog soos sy is. “Dankie dat jy my vertel het,” sê hy. “Weet jy wat makliker is om te kry as 'n verlore been? 'n Verlore been as ons saam soek.”
Die by vlieg een rondte bo Pigúiça se kop, zzz, asof sy dankie sê, en vlieg weg met haar beentjie.
Die twee gaan terug huis toe en grawe die hele tuin om. Die blomme het gehelp: “Koud!” sê een. “Louwarm!” sê 'n ander een. “Kokend warm!” skree die madeliefie in die hoek. En daar was die been, met sy skewe puntjie, vol grond.
Daardie aand het Pigúiça so lig soos 'n veertjie gevoel. Die onsigbare klip was weg. Sy krul op in haar bedjie, met haar neus wat nog na tuingrond ruik.
Buite het die bytjie ook in haar korf geslaap, met haar beentjie langs haar. En Pigúiça het haar oë stadig toegemaak, heeltemal rustig, en geslaap tot die oggend.
