Sjuut. As jy baie stil is, hoor jy dalk, ver weg, die geluid van sagte vlerke, woesj, woesj. Dit is Dracao, die skaamste groen draak in Dogavios, wat in die geheim oefen.
Dracao was reusagtig, met blink groen skubbe, en hy het in 'n kristalgrot gewoon. Hy kon pragtig vlieg as hy alleen was. Maar as iemand kyk, het sy vlerke so pap soos gekookte spaghetti geword.
Daardie dag was dit die Wolkefees. Die hondjies het van wolk tot wolk gespring, deur kleurvolle ringe gevlieg en teen die strepe van die reënboog afgegly. Pigúiça en Fofuxo was daar bo en het vir almal toegejuig.
Dracao het stadig nader gekom, half weggesteek agter 'n wolk wat baie kleiner as hy was. Sy stert het aan die een kant uitgesteek en sy snoet aan die ander kant. “Ek wil deur die groot ring vlieg,” fluister hy vir Pigúiça. “Maar almal gaan kyk.”
“Gaan!” sê Pigúiça. Dracao haal diep asem, sprei sy vlerke oop en styg op. Al die hondjies gaan staan om te kyk. En toe word sy vlerke pap, hy slaan 'n skewe bollemakiesie en val, plof, in 'n sagte wolk.
Niemand het hom uitgelag nie. Dit was net 'n verbaasde “ooooo”. Maar Dracao was so skaam dat hy heeltemal ineengekrimp en sy kop onder sy vlerk weggesteek het. “Ek is nie goed genoeg om voor ander te vlieg nie,” sê hy.
Fofuxo gaan sit langs hom, en Fofuxo se oë, wat goud was, word amberkleurig. “Weet jy wie die eerste keer geval het toe hy deur die ring probeer vlieg het?” vra hy.
“Ek!” skree Tico, die worshondjie, van die wolk langsaan. “Ek het in die middel vasgesit, een helfte hier en een helfte daar!” En Nina, die poedeltjie, vertel dat sy agterstevoor van die reënboog afgegly het. Almal het 'n storie van 'n val gehad.
Dracao haal sy kop onder sy vlerk uit. “Het almal geval?” “Almal,” sê Pigúiça. “En almal het weer probeer. Kyk net na my, nie na hulle nie. Maak of net ek kyk.”
Dracao kyk net na Pigúiça, na haar blou oë wat vas en seker was. Hy sprei weer sy vlerke oop, woesj, woesj, styg stadig op, sonder haas, en vlieg reg deur die middel van die groot ring, sonder om aan iets te raak.
Die hondjies het van blydskap op die wolke rondgespring. En Dracao het begin gloei, heeltemal groen en blink, want dit is wat met hom gebeur as hy gelukkig is.
Toe die nag kom, wou niemand huis toe gaan nie. Die hondjies het op die sagte wolke gaan lê, en Dracao het tussen hulle almal opgekrul en saggies gegloei, soos 'n bedlampie.
Pigúiça kruip teen sy warm maag vas. “Vlieg jy môre weer?” vra sy. “Ek vlieg,” sê Dracao, en gaap 'n klein wolkie stoom uit.
En daar, hoog in die lug van Dogavios, het almal een vir een aan die slaap geraak, gewieg deur die sagte groen lig van 'n draak wat pas net 'n bietjie dapperder geword het.
