Hik! Pigúiça het haar ore gelig. Hik! Fofuxo het rondgekyk. Hik! Wie maak daardie geluid?
Dit was Rex. Hy het hik gehad. En watter hik! Elke hik het sy hele lyf laat spring, sy stert op die grond laat slaan, en 'n blaar van die boom laat val.
“Hik! Ek het... hik... net water gedrink,” verduidelik Rex. “Hik! En dit het... hik... skielik gekom.”
“Ons genees dit netnou,” sê Fofuxo. “Ek het 'n idee!” Hy het op sy agterpote gestaan, na die lug gewys en 'n reuse-gesig getrek, met sy tong na een kant en sy oë na die ander.
Pigúiça het so gelag dat sy amper geval het. Rex het gekyk en ook begin lag. Maar middel in die gelag het 'n hik uitgekom! En die gelag was vol hikkies: ha-ha-hik-ha-hik.
“Dit het nie gewerk nie,” sê Fofuxo en het weer op vier pote geloop. “Probeer om onderstebo water te drink!” stel Tico voor, wat aangehardloop gekom het. Rex het probeer. Die water het in sy neus beland, en hy het gevies. Hatsjoe! Hik!
“Hou jou asem op en tel tot tien!” sê Bolota. Rex het sy asem opgehou. Sy gesig het rooi geword, toe pers, toe amper blou. Hy het by agt gekom en alles tegelyk uitgelaat. Hiiik!
Trici het aangestap gekom en ook probeer: sy het op een poot gespring. Toe op die ander. Toe 'n dansie gedoen. Almal het uiteindelik om Rex gedans, wat in die middel gehik het, hik, hik, hik, in dieselfde ritme as die musiek wat niemand gespeel het nie.
Uiteindelik was almal moeg en het op die grond gaan sit, met hul tonge uit. Rex het nog gehik, maar al swakker. Hik. Hik.
Pigúiça het iets onthou. “Wanneer ek baie opgewonde is, sê Fofuxo ek moet stadig asemhaal. Dalk werk dit ook vir hik.”
“Kom ons probeer saam,” sê Fofuxo. “Trek lug deur jou neus in, baie stadig, soos om aan 'n blom te ruik. Nou blaas dit by jou mond uit, soos om 'n baie klein kersvlammetjie uit te blaas.”
Rex het ingetrek. Uitgeblaas. Ingetrek. Uitgeblaas. Met elke asemhaling het sy lyf slapper en kalmer geword. Die ander het saam met hom asemgehaal, blom, kers, blom, kers.
Hik... het hy gemaak, baie saggies. Hy het weer asemgehaal. Blom. Kers. En gewag. Niks. Hy het 'n bietjie langer gewag. Niks. Die hik het sonder 'n geluid weggegaan.
“Dit is weg!” fluister Trici. “Dit het gaan slaap,” sê Pigúiça en gaap. Met soveel kalm asemhaling het die slaap vir almal gekom.
Een vir een het hulle op die gras gaan lê, met hul mae vol goeie lug. Die laaste ding wat Rex gehoor het voor hy aan die slaap geraak het, was sy vriende se asemhaling, blom, kers, blom, kers, totdat alles stil geword het.
