Op die oggend van die inenting het Pigúiça wakker geword met 'n maag vol skoenlappers. Dié wat nie vlieg nie, net bly rondtol.
“Vandag gaan ons na Dokter Snor,” sê Fofuxo. “Net om te kyk of jy mooi groei.”
“Ek groei uitstekend!” sê Pigúiça. “Hy hoef nie te kyk nie. Ek glo dit.” En sy het agter 'n varing weggekruip, wat nie eers die helfte van haar stert versteek het nie. Fofuxo het nie gelag nie. Hy het langs haar gaan sit en 'n rukkie gewag.
“Om bang te wees is normaal,” sê hy. “Ek was ook al.” “Jy?” vra Pigúiça, wat tussen die blare loer. “Ek. Ek het gedink die spreekkamer is 'n plek vol snaakse goed. Maar dis net 'n plek waar hulle na ons omsien.”
Pigúiça het diep asemgehaal, uit die varing gestap en baie styf teen haar vriend se goue pels geloop.
Dokter Snor se spreekkamer was binne-in 'n ronde biblioteek, met rakke in boë en boeke met vlerke wat teen die plafon gevlieg het. Die dokter was 'n schnauzer met 'n ronde bril en 'n wit snor wat beweeg het as hy praat.
“Goeiemôre, Pigúiça! Eers gaan ek jou alles wys.” Hy het die ligtertjie gewys wat in die oor kyk. Hy het die stetoskoop gewys, wat na die hart luister. Pigúiça het na Fofuxo se hart geluister: tom, tom, tom. Dit was die kalmste geluid ter wêreld.
“En nou die inenting,” sê die dokter. “Dis 'n vinnige prikkie, so groot soos 'n nies. Wil jy 'n foefie hê? Kyk na daardie blink boek op die vloer en tel hoeveel boeke vlieg.”
Pigúiça het gekyk. Die oop boek het geskyn soos 'n stukkie maan. Sy het begin tel. “Een, twee, drie...” Fofuxo het haar pootjie vasgehou. “Vier!” sê Pigúiça. “Dokter, daar is vier boeke met vlerke!”
“Baie goed,” sê Dokter Snor. “En ek is klaar.” “Al?” “Al.” Pigúiça se mond het oopgehang. Sy het net 'n bietjie gevoel, 'n liggie nies, en dit was dit. “Net dit?”
“Net dit. Jy was baie dapper. Moed beteken nie om nie bang te wees nie, Pigúiça. Dis om bang te wees en tog te gaan.”
Sy het 'n blink sterretjie-plakker gekry om op haar pootjie te plak. Op pad terug het sy die plakker vir die wolke gewys, en die wolke het geglimlag.
Saans, in haar bedjie, het Pigúiça oor die dag gedink. Die skoenlappers in haar maag was weg, een vir een. Net 'n lekker warm gevoel het oorgebly.
“Terwyl jy slaap,” fluister Fofuxo, “leer die inenting hoe om jou te beskerm.”
Pigúiça het na die ster op haar pootjie gekyk. Tom, tom, tom, het haar hart gemaak, baie stadig. En met daardie kalm geluid het sy aan die slaap geraak.
