Die huisie was te stil. Die geluid van groot pote en die tok-tok van Fofuxo se stert op die grond het ontbreek.
Daardie oggend het hy oor die heuwel gegaan om sade by die mark anderkant die vallei te gaan haal. Voor hy weg is, het hy Pigúiça 'n snoetsoentjie op die voorkop gegee en belowe: “Ek kom terug wanneer die eerste ster aangaan.”
Pigúiça het die dag benut. Sy het met Bolota gespeel, 'n prent in die grond geteken, haar koekie geëet. Maar die son het gesak, die lug het pienk geword en toe pers, en niks van Fofuxo nie.
Sy het by die venster gaan sit en haar maag het 'n knoopie gemaak. “En as hy verdwaal het? En as die pad te lank is? En as...”
'n Blom wat op die vensterbank gewoon het, een van dié wat antwoord as iemand naby kom, het 'n klein kroonblaar-oogie oopgemaak. “Het hy belowe?” vra sy. “Hy het belowe,” sê Pigúiça. “Hou hy altyd wat hy belowe?” Pigúiça het gedink.
Sy het onthou die keer toe Fofuxo belowe het om haar te leer om spore te ruik, en hy het. Sy het onthou die keer toe hy belowe het om in die donker langs haar te bly, en hy het. “Altyd,” antwoord sy. “Dan kom hy,” sê die blom, en maak haar oogie toe.
Wag was nog moeilik. Maar Pigúiça het ontdek dat wag met besige pote makliker is. Toe het sy Fofuxo se bedjie langs hare reggemaak en sy kombers uitgetrek. Sy het die bak met vars water gevul. En sy het, met 'n poot vol verf, 'n plakkaat geverf: WELKOM, FOFUXO.
Die lug het nog 'n bietjie donkerder geword. Nog steeds geen ster nie. Pigúiça het diep asemgehaal en gekyk, met haar blou oë wawyd oop.
En toe, daar in die boonste hoekie, het 'n klein liggie geknip. “Die eerste ster!” fluister sy.
Sy het haar asem opgehou en geluister. Ver, baie ver, het 'n geluidjie gekom: tok... tok... tok... 'n Groot poot, 'n groot poot, 'n groot poot. En by die draai in die pad het Fofuxo verskyn, met die saadsak op sy rug, moeg en glimlagend.
Pigúiça het gehardloop en hom amper omgestamp van blydskap. “Is ek betyds?” vra hy. “Jy het gekom toe die eerste ster aangegaan het,” sê sy. “Ek het belowe,” sê hy en omhels haar met sy snoet.
Ná aandete het die twee buite gaan sit en na 'n glimlaggende ster gekyk wat stadig in die lug geknip het. Fofuxo het van sy dag vertel, met 'n lae stem: die mark, die sade, 'n skilpad wat brandrissies verkoop.
Pigúiça het nie meer die einde gehoor nie. Sy het haar kop teen hom gelê en haar oë toegemaak, wetende iets baie eenvoudigs: wie liefhet en belowe, kom altyd terug, al is die pad lank.
Daar bo het die ster nog een keer geknip. En die huisie was nie meer te stil nie. Daar was die kalm geluid van twee harte wat slaap.
