Daardie oggend was die pienk lug van Dogavios anders. Dit het gelyk soos 'n baie vol kombers wat op die punt was om vere los te laat.
Pigúiça het haar snoet by die deur uitgesteek. Iets koud en ligs het reg op die punt daarvan geland. Hatsjoe! Sy het gevies.
“Fofuxo! Die lug smelt!” skree sy. Van bo het wit stukkies gekom, stadig om en om, baie stadig, asof hulle dans.
Fofuxo het uitgestap, opgekyk en geglimlag. “Dit is sneeu, Pigúiça. Die wolke laat sagte stukkies ys val. Dit het nog nooit hier gesneeu nie.” “Kan mens dit eet?” vra sy. “Proe maar.”
Sy het haar mond oopgemaak en 'n vlokkie op haar tong laat val. Nam. Weg. Dit was koud en het na niks geproe nie, maar dit het binne gekielie.
Gou was die hele bende daar. Bolota het tot by haar ore in 'n sneeuhoop weggesak en net haar snoet het uitgesteek. Tico, so lank soos hy is, het 'n spoor gelaat wat soos 'n getekende slangetjie gelyk het.
Pigúiça het gerol, gespring en 'n sneeuengel gemaak deur haar pote oop en toe te maak. Toe het Fofuxo 'n groot sneeubal en 'n klein een bymekaargemaak, en saam het hulle 'n sneeuhondjie gebou, met twee klippies vir oë.
“Hy het 'n naam nodig,” sê Pigúiça. “Vlokkie!” skree Tico. Toe word dit Vlokkie. Die klippies in sy oë het hmm, hmm gesing, en dit het gelyk of Vlokkie ook gesing het.
Selfs die blomme van Dogavios was anders. In plaas daarvan om te antwoord as iemand naby kom, het hulle ineengekrimp, in 'n sneeunagrokkie, en deur die wit kombers geloer asof hulle sê: “Ons gaan nou slaap.”
Toe die oranje son teen die heuwels raak, het die sneeu blouerig geword en almal het hul neuse koud gevoel. Hulle is huis toe, bewend en lagend.
Pigúiça het 'n warm sopie langs Fofuxo gedrink, met haar pote onder 'n kombers. Die huis het na vuurmaakhout en grasuie geruik.
Buite het die sneeu bly val sonder 'n geluid. “Hoekom is alles so stil?” vra Pigúiça. “Die sneeu bêre die geluide,” sê Fofuxo. “Dit vat hulle almal en sit hulle onder die wit kombers sodat ons kan slaap.”
Deur die venster het Pigúiça vir Vlokkie in die tuin gesien, met sneeu op sy skouers. Hy het gelyk of hy regop slaap. Die vlokkies het bly land, een vir een, en elkeen het nog 'n kombersie gemaak.
Haar blou oë het toegegaan. 'n Vlokkie. 'n Ander vlokkie. Pigúiça het gegaap en haar kop teen Fofuxo gelê. Die hele wêreld was wit, sag en stil. En sy het geslaap.
