“Môre is my beurt,” fluister Pigúiça, en haar stem het so klein uitgekom dat Fofuxo sy oor nader moes bring.
Elke Vrydag het die hondjies van Dogavios in 'n kring onder die Universele Boom gaan sit om iets te vertel waarvan hulle hou. Bolota het van die braamtert gepraat. Tico het van sy skuilplek gepraat. Nina het 'n hele liedjie gesing. Nou was dit Pigúiça se beurt.
Sy het al geweet wat sy sou vertel: die klippie wat sy in die spruit gekry het, wat net een noot gesing het. Maar elke keer as sy haar die hele kring voorgestel het wat kyk, het haar maag 'n pirouette gedoen en haar stem het weggehardloop.
“Wat gebeur wanneer jy aan die kring dink?” vra Fofuxo. “My oë word twee borde,” sê sy. “My mond raak droog. En my stem gaan wegkruip.”
Fofuxo het geglimlag, met sy oë heeltemal goud, kalm. “Dan sorg ons vir die stem. Eerste, die asemhaling. Vul jou maag met lug, soos 'n ballon. Nou blaas stadig uit, soos iemand wat 'n veertjie blaas sodat dit nie val nie.”
Pigúiça het dit gedoen. Een keer, twee, drie. Haar veertjie het baie ver gevlieg. “En nog iets,” het hy voortgegaan. “Jy hoef nie na almal te kyk nie. Kies net een vriend en vertel vir hom. Die ander luister saam.”
Die volgende dag het die kring onder die boom gevorm, en die blare daar bo het geswaai asof hulle welkom heet. Pigúiça het na die middel gestap, met die klippie in haar poot. Toe sy haar mond oopmaak... niks. Net stilte. Haar stem het regtig weggekruip.
Sy het rondgekyk, amper uitgehardloop. Toe sien sy Fofuxo, wat aan die einde van die kring gesit het, met sy goue oë. Hy het stadig geknip. Sy het haar maag met lug gevul. Blaas uit, soos 'n veertjie.
“Ek het 'n klip gekry,” sê sy, net vir hom. Die stem het dun uitgekom, maar dit het uitgekom. “Hy sing net een noot.” “Harder!” vra Tico, sonder enige kwaadheid. Sy het weer asemgehaal en dit herhaal, 'n bietjie sterker.
Toe wys sy die klip. Sy het liggies bo-op geblaas, en die klip het gesing: “laaaa”. Almal se monde het oopgehang. “Mag ek hou?” vra Bolota. Die klip het van poot tot poot gegaan, en elkeen het saam “la” gesing, totdat die hele kring 'n sagte liedjie geword het.
Toe dit klaar was, het 'n blaar van die Universele Boom reg voor Pigúiça geval, soos applous. Sy het alles vertel, van begin tot einde, al het haar stem aan die begin gebewe.
“My stem het gebewe,” sê sy vir Fofuxo op pad terug. “Dit het gebewe, maar dit het aangehou,” antwoord hy. “Moed is dit: praat met 'n bewende stem.”
Saans het Pigúiça die klippie by die venster gelos. Af en toe het die wind verbygewaai en die klip het sy “la” gesing, baie sag. Pigúiça het geglimlag, met toe oë, en die noot het al verder, verder weggeraak, totdat dit slaap geword het.
