
'n Rooi strook. 'n Wit strook. Pigúiça het met 'n gefronste snoet na die twee papierstrokies gekyk, soos iemand wat na 'n legkaart kyk.
Dit was die dag om die boom op die heuwel te versier, die een wat alleen bo op die blommeveld staan. Die hele span het gekom: Bolota, Tico en Nina. En Fofuxo het 'n idee uit 'n boek saamgebring.
“Ver weg, in 'n land met die naam Denemarke, maak gesinne papierhartjies om in die Kersboom te hang,” vertel hy. “Hulle neem twee stroke van verskillende kleure en vleg hulle, een deur die ander, tot dit 'n hartjie word. Hulle noem dit julehjerter, wat Kershartjies beteken.”
“Ek maak die eerste een!” sê Pigúiça. “Alleen!” En sy het begin. Deur, om. Deur, om. Maar die rooi strook het gegly. Die wit een het die verkeerde kant toe gevou. Elke keer as sy een regmaak, het die ander uitmekaar geval.
Sy het weer probeer. En weer. Die vierde keer het haar hartjie meer na 'n pap toebroodjie as 'n hartjie gelyk. “Hierdie versiering is onmoontlik!” blaas sy en het met 'n plof op die gras gaan sit.
Fofuxo het voor haar gaan sit en geglimlag. “In Denemarke maak byna niemand die eerste hartjie alleen nie,” sê hy. “Gewoonlik hou een vas en die ander vleg. Wil jy dit so probeer?”
Pigúiça het gedink. Sy wou dit nie erken nie, maar sy was moeg vir pap toebroodjies. “Goed. Jy hou vas.”
Fofuxo het die twee stroke met sy groot pote stewig vasgehou. Pigúiça het stadig gevleg: deur, om, deur, om. Hierdie keer het niks gegly nie. En skielik was dit daar: 'n geruite hartjie, rooi en wit, met 'n lushandvatsel bo om te hang.
“Kyk net,” sê Fofuxo. “Die helfte is rooi, die helfte is wit. Een alleen word nie 'n hartjie nie. Die twee saam wel.”
Die hele span het in pare begin werk. Bolota het vir Tico vasgehou. Nina het saam met Bolota gevleg. Niemand het 'n volmaakte hartjie gemaak nie, maar almal was op hul eie manier mooi, sommige skeef, ander diklyfdig, een met 'n blom wat per ongeluk vasgeplak het.
Hulle het die hartjies een-een aan die takke gehang. Toe het Fofuxo 'n tou ligte om die boom gedraai wat tot op die grond afgeloop het soos 'n blink spruitjie.
Toe die son sak, het iets gebeur wat net in Dogavios gebeur: die sterre het vroeg verskyn en bo in die kruin gaan sit en sterrebeelde tussen die takke geteken. Die hele boom het geblink.
Pigúiça en Fofuxo het daar teenoor mekaar gesit en kyk. “Ons hartjie is die mooiste,” fluister sy. “Dis die mooiste omdat dit met twee gemaak is,” antwoord hy.
Daardie nag het Pigúiça met 'n rooi strokie onder haar pootjie geslaap. En sy het gedroom van papierhartjies wat baie stadig, stadigaan, in die warm wind op die heuwel swaai.
