Tik, tok, tik, tok. Die horlosie in die sitkamer het daardie nag op slakpootjies geloop. Dit was Kersaand in Dogavios, en Pigúiça kon nie slaap nie.
Sy het al na regs gedraai. Na links gedraai. Twee keer tot honderd getel. Niks. Haar blou oë het oopgebly soos twee klein maantjies.
Alles omdat Kersvader daardie nag by Dogavios sou verbyvlieg. En Pigúiça wou so, so graag sy slee sien.
Sy het op haar tone na Fofuxo se kamer geloop. “Fofuxo, is jy wakker?” Hy het een goue oog oopgemaak. “Nou is ek,” sê hy en gaap. “Wat is dit, Pigúiça?”
“Kersfees vat te lank,” kla sy. “Ek wil hê dis nou môre.” Fofuxo lag saggies. “Môre kom net as ons slaap. Dis hoe dit werk.”
“Dan bly ek wakker totdat dit kom,” sê Pigúiça. “En ek sal Kersvader sien!” Fofuxo dink 'n bietjie. Toe staan hy op, haal die geruite kombers en sê: “Afgespreek. Maar ons gaan reg wag.”
Die twee het na die sitkamervenster gestap. Fofuxo het die kombers op die vloer uitgesprei, lekker sag, en Pigúiça het langs hom gaan lê. Buite het die pienk lug donker geword, 'n diep pienk, vol sterre.
“Wag is ook 'n werk,” verduidelik Fofuxo. “Eerste tel ons die sterre wat knip.” Hulle het getel. Pigúiça het tot twaalf gekom en die tel verloor, want sy het saam met hulle geknip.
“Tweede luister ons.” Hulle het geluister. Die klippe in die tuin het baie saggies “hmmm” gesing. 'n Glimlaggende wolk het stadig verbygedryf en goeienag gesê.
“Derde,” sê Fofuxo, “laat ons die wag swaar en lekker word, soos 'n kombers.” Pigúiça het nie mooi verstaan nie. Maar sy het haar kop teen sy warm maag gelê, net om te toets.
Fofuxo se maag het gelig en gesak, stadig. Op. Af. Dit was soos om op 'n klein golfie te wag.
“Fofuxo,” fluister Pigúiça, “wat as Kersvader kom en my oë is toe?” “Dan sal hy weet jy het lank gewag,” antwoord Fofuxo. “En hy sal die present met ekstra liefde neerlê.”
Pigúiça het geglimlag. Dit was moeilik om haar oogleue oop te hou. Sy kyk na een ster. Toe na 'n ander. Toe net na een dowwe liggie.
Ver, ver weg het iets getingel. Ding-dong, ding-dong, klokkies. Of was dit die klip wat sing? Pigúiça het nie meer geweet nie.
Sy het met toe oë geglimlag, opgekrul in die kombers, en Kersfees gewag op die lekkerste manier wat bestaan: slaap.
