Daardie oggend het daar 'n nuwe hondjie in die veld opgedaag.
Dit was 'n collie met lang, sagte hare, wat stil-stil naby die groot boom gesit het. Haar naam was Lua. Sy het mooi, ligte oë gehad, maar hulle kon nie sien nie.
Die bende het bymekaargekom om aan-aan te speel: Pigúiça, Fofuxo, 'n pug met 'n gesig vol plooie en 'n hondjie met spits ore. Tico, die worshondjie, kyk na Lua en fluister: “Sy sal nie kan speel nie. Sy kan ons nie sien nie.”
Pigúiça dink daaroor. Toe stap sy na Lua toe en vra: “Hallo. Waarmee speel jy graag?”
Lua lig haar neus en glimlag. “Hallo, Pigúiça.”
Pigúiça se oë rek. “Hoe weet jy dis ek?”
“Aan jou reuk, wat soos gras en sneeu ruik. En aan jou voetstappe. Jy loop so huppel-huppel, tip, tip, tip. Fofuxo loop swaar en stadig, doef, doef. En die pug haal asem en maak snork, snork.”
Die pug word rooi van skaamte, maar hy lag saam.
“Ek hou van wegkruipertjie,” sê Lua.
Toe speel hulle. Die pug kruip agter 'n bos weg. Lua snuffel en snuffel, en kry hom. Die hondjie met die spits ore klim op 'n klip. Lua hoor hoe die klip saggies onder hom sing, en kry hom. Pigúiça kruip agter die boom weg en hou haar lag in. Maar Lua hoor hoe die blom langs haar “hallo” vir haar sê, en kry haar ook.
“Sy is die beste van almal!” sê Tico met sy bek oop.
Toe kry Pigúiça 'n plan. “Kom ons speel nou almal met ons oë toe, net soos Lua!”
Dit was die snaaksste rondte van die hele middag. Fofuxo het saggies teen 'n boom vasgeloop. Tico het sy eie stert gevang en gedink dit is die pug. En Lua het so gelag dat sy in die gras moes gaan lê. Almal het ontdek dat jy met jou oë toe 'n klomp dinge kan hoor wat niemand nog ooit raakgehoor het nie.
Toe die middag verby was, het Lua vir elkeen totsiens gesê, op sy naam, sonder om een enkele keer 'n fout te maak.
Daardie aand in haar bedjie het Pigúiça haar oë toegemaak en geluister, net soos Lua. Die wind by die venster. Die kriek buite. Haar eie asem, stadig. Maak jou ogies ook toe en luister. Wat hoor jy nou?
