“Môre! Môre! Môre!” Pigúiça het in die tuin gespring, onder die sekelmaan, haar pootjies in die lug geklap. Fofuxo het saam gespring, net om geselskap te hou.
“Môre is my partytjie!” het sy gesing. “Daar sal koek wees! En ballonne! En die hele bende!” Maar ná so tien spronge het sy gestop. Sy het na die maan gestaar.
“Fofuxo...” “Ja?” “En as niemand kom nie? En as die koek krummel? En as ek nie van die partytjie hou nie? En as dit reën?”
Die vrae het die een ná die ander gekom, vinnig, soos springmielies wat bars. Pigúiça het haar maag vol vonkies gevoel wat op en af gegaan het sonder ophou.
“Ek dink ek is senuagtig,” sê sy. “Maar dis 'n goeie senuagtig. Of 'n slegte. Ek weet nie.” “Albei, soms,” sê Fofuxo. “Wanneer ons baie na iets lekkers uitsien, raak die maag onrustig. Dis die lus dat die partytjie gou kom.”
Die twee het op die gras gaan sit. Fofuxo het na die lug gekyk, vol sterre.
“Ek het 'n idee. Kom ons vat elke bekommernis en sit dit op 'n ster. Hy bly daar bo, pas dit op, en jy hoef dit nie te dra nie.” Pigúiça het gedink. “Mag ek?” “Jy mag.”
Sy het 'n heldere sterretjie gekies, baie knipperend, naby die maan. “Dié een is vir die bekommernis oor niemand wat kom nie.” Sy het 'n ander gesoek, 'n bietjie groter. “Dié een is vir die koek.” Sy het die derde gekies, baie laag, byna by die bome. “Dié een is vir die reën.”
Elke keer as sy 'n bekommernis weggebêre het, het sy stadig uitgeblaas: fffffuuu. Die vonkies in haar maag het een vir een afgekoel.
“Nou,” sê Fofuxo, “kom ons dink aan een lekker ding van môre. Net een.” Pigúiça het haar oë toegemaak. “Wanneer Nina aangehardloop kom, met daardie sprong van haar, om my te omhels.” “Hoe mooi,” sê Fofuxo.
Die nag was kalm. Die sterre het alles oorgeneem. Jy kon voel dat die partytjie al daar was, en stil wag, agter die nag. Dit sou op die regte tyd kom, sonder haas. Dit het net nodig gehad dat Pigúiça slaap sodat môre kan kom.
Die twee het weer ingestap. Pigúiça het in die bed geklim, en Fofuxo het langsaan gaan lê.
“Môre,” mompel sy, sonder om te spring, baie saggies. “Môre,” herhaal Fofuxo.
En met die bekommernisse in die sterre en een lekker ding in haar gedagtes, het Pigúiça geslaap.
