Daar was nog drie nagte tot Kersfees, en Pigúiça het 'n probleem so groot soos 'n berg gehad. Sy het nog nie 'n present vir Fofuxo gehad nie.
Sy wou iets reusagtigs gee. Iets blinks. Iets wat Fofuxo laat skree van blydskap en agter sy eie stert aan laat draai.
Sy het na die oopte gegaan om die maats vir idees te vra. Bolota sou 'n kussing met goue tossels gee. Tico sou 'n nuwe borsel met 'n silwer handvatsel gee. Hulle het vinnig en opgewonde gepraat, en die presente het al mooier geklink.
Pigúiça kyk na haar eie pote. Sy het nie 'n kussing gehad nie, nie 'n borsel nie, nie 'n goue tossel nie. Sy het net vier pote gehad, twintig tone en baie wilskrag.
Toe stap sy die tuin in, terwyl sy dink. By 'n blombedding het al die blomme tegelyk na haar gedraai, soos dit in Dogavios gebeur. “Mag ek een kroonblaartjie by elkeen pluk?” vra sy. Die blomme wieg ja. Die skoenlappers wat daar rondgeflits het, het nuuskierig op haar kop gaan sit.
Met die kroonblare het Pigúiça 'n stuk wit lint gekleur. Sy het blou gevryf, geel gevryf, pienk gevryf. Die lint het gestreep geword, effens vlekkerig, met 'n bietjie gras daaraan vas.
Toe probeer sy 'n strik maak. Dit het skeef geword. Sy probeer weer. Nog skewer. Die derde keer het sy 'n knoop in die vorm van 'n been gemaak, wat ook skeef was, maar jy kon sien dit was 'n been.
Op Kersaand het sy die present agter haar rug weggesteek. Sy was skaam. Langs die kussing met goue tossels het haar strik, wel, 'n bietjie skeef gelyk.
“Geseënde Kersfees, Fofuxo,” sê sy en hou die lint uit. “Ek het dit self gemaak. Dis lelik.” Fofuxo kyk. Sy oë het donkerblou geword, soos wanneer hy iets belangriks het om te sê.
“Pigúiça, dis die mooiste ding wat ek nog ooit gekry het,” sê hy. “Ek voel elke kroonblaartjie. Ek voel jou tyd, jou poot, hierdie beenknoop. Geen winkel in die wêreld verkoop dit nie.”
Hy het die lint om sy nek gesit, en dit het effens skeef gehang, reg op die hoogte van sy hart. “Nou dra ek 'n present van jou oral saam,” sê hy.
Toe haal hy agter die boom 'n klein pakkie uit. Dit was 'n gladde klip, een van dié wat saggies sing, met die hand geverf. Bo-op, in blou verf, het PIGÚIÇA gestaan. Net die streepie van die Ú het platgelê.
Hulle twee se gelag het deurmekaar geraak. Die klip het gesing, hmmm, hmmm, asof hy ook bly was.
Daardie nag het Pigúiça met die klip onder haar ken geslaap. Fofuxo het met die skewe strik om sy nek geslaap. En albei het gedroom van 'n present wat niemand kan toedraai nie.
