
Ver van Dogavios, oor baie seë, is daar 'n eiland van ys, vulkane en harige perdjies. Dit heet Ysland. In die winter daar kom die son net 'n bietjie uit en gaan weer gou slaap.
“En wat doen hulle in die donker?” vra Pigúiça met groot oë. Fofuxo het geglimlag. Hy het alles in 'n boek gelees.
“Op Kersaand gee die gesinne daar boeke vir mekaar as geskenke,” vertel hy. “Dan draai elkeen in 'n kombers, kry 'n warm drankie en bring die hele nag met lees deur. Hulle noem dit Jólabókaflóð. Dit beteken vloed van Kersboeke.”
Pigúiça het probeer om die naam te herhaal, en dit het uitgekom as “jóla-bóla-flóti”. Tog was sy mal daaroor. “'n Vloed van boeke! Sal ons dit hier ook doen?”
En so het dit gebeur. Elke maatjie in die span het 'n boek gekies om vir 'n ander te gee. Bolota het 'n resepteboek ingedraai, natuurlik. Tico het 'n boek oor skuilplekke gekies. Nina, 'n liedboek.
Pigúiça was onseker. Wat gee sy vir Fofuxo? Toe haal sy van die rak die boek wat sy die liefste het, die een oor die sterre, met 'n omslag wat gedra is van so baie oopmaak. “Hierdie een het ek al baie keer gelees,” sê sy. “Daarom is daar 'n stukkie van my daarin.”
Op die middag voor Kersaand het almal in die tuin in die bos bymekaargekom, waar die Groot Boek woon: 'n reusagtige boek, altyd oop, met prentjies van pote, wolke, druppels en sterre op die bladsye. In Dogavios laat hy flikkers opstyg elke keer as iemand hardop lees.
Pigúiça en Fofuxo het agter die Groot Boek langs mekaar gaan sit en saam 'n storie gelees oor 'n ster wat die pad huis toe verloor het. By elke bladsy het flikkers in die lug opgestyg, en die bytjies het nuuskierig rondgevlieg, asof hulle ook wou lees.
Toe kom die ruil. Fofuxo het Pigúiça se pakkie oopgemaak en sy snoet teen die verslete omslag gedruk. “Nou weet ek wat jou gunstelingbladsy is,” sê hy. “Dis die een wat vanself oopgaan.” Pigúiça het gelag. Dit was so.
En Fofuxo het haar 'n splinternuwe, klein boekie gegee oor 'n husky wat in die sneeu gewoon het en blou oë gehad het. “Net soos ek!” roep sy.
Teen aand het elkeen na hul eie huis en bed gegaan, soos die gesinne van Ysland doen. Pigúiça het in haar kombers gerol, met 'n bak warm melk langsaan en die nuwe boek oop op haar skoot.
Sy het die eerste bladsy gelees. Die tweede. By die derde het die letters stadig begin dans. Haar blou oë het swaar, swaar geword.
Die boek het oop op haar maag gebly, op en af, op en af, soos 'n bootjie.
En jy? Watter boek sou jy op so 'n aand wou kry? Kies 'n mooi een, en laat dit naby jou slaap.
