Op die bospad, tussen dik stamme en sagte mos, het Pigúiça iets rond en blink op die grond gesien. Dit was 'n eier. 'n Groot eier, perskekleurig, met sterretjies buite-op geverf.
Sy het gebuk, nuuskierig, en haar snoet teen die dop gedruk. Dit was koud. En binne, baie saggies, het iets gemaak: tok. Tok, tok.
“Fofuxo!” roep sy. “Daar is iemand hier!” Fofuxo het gekom en met sy oor teen die eier geluister. “Ja, regtig,” sê hy. “En hy is koud. Ons moet hom warm maak.”
Die twee het die eier baie stadig na Tannie Langnek se huis gedra. Sy het gekyk, gedink en gesê: “Dit is seker van 'n reisende dinosourus. Hy het die eier in die nes by die pad gelos en het nog nie teruggekeer nie. Hierdie baba is amper gereed om te kom.”
Pigúiça het die nes van 'n kombers, 'n kussing en 'n hoop sagte blare gemaak. Sy het die eier in die middel gesit en rondom hom gaan lê, lekker styf teen hom, soos 'n hond wat 'n bal omhels.
Maar sy is nie baie goed om stil te sit nie. Vyf minute later het sy al gewiebel. Tien minute later het sy amper per ongeluk die eier geskop. “Pasop!” sê Fofuxo. “Wie vir iemand klein sorg, moet stadig en sag wees.”
“Stadig en sag,” herhaal Pigúiça. Sy het diep asemgehaal, haar pote ontspan en doodstil gebly. 'n Wolk het verbygegaan. 'n Ander een. Sy het geleer om sonder haas te wag.
Fofuxo het met haar beurte gemaak. Elke uur het een van hulle by die eier gebly, en die ander een 'n bietjie geslaap. Die nag het gekom, en die klip wat sing in die tuin het baie saggies vir die eier begin sing, hmmm, hmmm.
Toe het die tok sterker geword. Tok, tok, TOK. En daar het 'n klein krakie in die dop verskyn, baie klein, met 'n piepklein snaweltjie wat uitsteek.
“Hy kom!” fluister Pigúiça met groot oë. Fofuxo het baie naby gekom. Die twee het hul asem opgehou.
Kraak. Die dop het soos 'n blom oopgegaan, en daaruit het 'n perskekleurige baba-dinosourus gekom, so klein dat hy in haar poot gepas het. Hy het groot, nat oë gehad en 'n stert wat sonder beheer geswaai het.
“Piep,” sê die baba, baie saggies. Pigúiça het haar hart voel smelt. “Hallo, Pippie,” sê sy. Dit was die eerste naam wat by haar opgekom het, en dit het gepas.
Pippie het gebewe. Pigúiça het hom versigtig nader na haar maag getrek, waar dit warm was, en Fofuxo het hulle albei met die kombers toegemaak. Pippie het 'n klein gaap gegee, meer snawel as mond.
“Môre gaan Tannie Langnek help om sy familie te vind,” fluister Fofuxo. “Maar vandag is hy by ons.”
Pigúiça het na daardie klein wesentjie gekyk wat in die ritme van haar asemhaling asemgehaal het. Vir die eerste keer het sy verstaan dat om vir iemand te sorg soms is om heeltemal stil te bly. En so, stil, het sy aan die slaap geraak.
