Toemp! Pigúiça het weer geval.
Die groen skopfiets het wieletjies van gladde klip gehad, van dié wat sing as hulle draai: “ririri”. Dit was pragtig. En dit was moeilik. Elke keer as sy met een poot afstoot en met die ander op klim, het die skopfiets na een kant weggespring, en sy na die ander.
Almal het gelyk of hulle kon ry. Bolota het stadig verbygegaan, heeltemal in balans. Tico het vinnig verbygegaan, met sy ore in die wind. Nina het selfs met net een poot gery, net om te wys.
Pigúiça het op die gras gaan sit, met haar pootjie wat brand, net 'n krapie. “Dit help nie,” sê sy gepla. “Ek is sleg hierin. Ek gee op.”
Fofuxo het na die skopfiets gekyk, na haar, en gesê: “Wil jy iets sien?” Hy het die skopfiets gevat, wat te klein vir hom was, en een poot daarop gesit. Pigúiça het gelag. “Jy sal dit nie regkry nie!”
“Kom ons kyk,” sê hy. Hy het gestoot en 'n bietjie gegly. Toe het hy agteruit gegly, “oeaa!”, en op sy rug beland, teen 'n boomstam, met al vier pote in die lug en 'n verbaasde gesig. Sade het van alle kante gevlieg.
Pigúiça het met haar poot oor haar mond gelag, en nog meer toe Fofuxo saam gelag het, op sy rug. “Ek val elke dag,” sê hy. “Elke dag?” “Elke dag. Val is deel van leer. Die foefie is om een keer meer op te staan as wat jy val.”
Pigúiça het opgestaan, die grond van haar pels geskud en gedink aan wat elke val haar geleer het. Met die eerste het sy te veel na links geleun. Met die tweede het sy haar pote van vrees gevou. Met die derde het sy net na haar eie voete gekyk.
“Ek moet vorentoe kyk,” sê sy. “Waarheen ek wil gaan.”
Sy het 'n klip ver weg gekies, gestoot, op die skopfiets geklim en asemgehaal. Die skopfiets het gebewe. Sy het nie na haar voete gekyk nie. Sy het na die klip gekyk. Ririri, het die wieletjies gesing. Ririri, ririri.
Sy het gegly, vyf hele treë, en by die sesde het die skopfiets gewaggel. Maar sy het haar poot betyds op die grond gesit en nie geval nie! Sy het gestop, met wawyd oë, haar hart wat sterk en gelukkig klop.
“Vyf treë!” skree sy. “Ek het vyf treë gedoen!” “Môre, ses,” sê Fofuxo, nog op sy rug, met sadetjies op sy kop. “En daarna tien. En daarna tel jy nie eers meer nie.”
Saans het die skopfiets teen die muur gestaan, en die wieletjies het nog saggies gesing, net 'n slaperige ririri. Pigúiça het in haar bedjie opgekrul en gedroom sy gly stadig, vorentoe kyk, sonder haas.
In die droom het sy nie een keer geval nie. En as sy sou val, was dit reg, sy het weer opgestaan.
