
Poing! Poing! Poing! Die rooi bal het so hoog gespring dat dit amper die skoorstene aangeraak het.
Dit was Kersoggend, en dit was Pigúiça se geskenk: 'n blink rooi bal wat gespring het asof daar vere binne-in was. Sy het met die bal na die dorpsplein gehardloop, waar die huisies beenders kruis op die dak het en die groot boom met gekleurde ligte versier was.
Op die plein het die span reeds gespeel. Nina, wit en pluisig soos 'n watte-bolletjie. Beskuit, 'n brak met lang ore wat nooit stilgestaan het nie. En Pingo, Fofuxo se niggie, goud soos hy, maar so groot soos 'n broodjie.
“Wat 'n mooi bal!” blaf Beskuit. “Gooi dit vir my?” Pigúiça het die bal met albei pote omhels. “Nee. Dis myne. Ek het dit gekry.”
Die drie het na mekaar gekyk en teruggegaan na hul tikkertjie. Pigúiça het in die hoek van die plein met die bal gebly. Sy het dit in die lug gegooi en gevang. Weer gegooi en gevang. Ver gegooi, gehardloop, gaan haal, teruggekom. Ver gegooi, gehardloop, gaan haal, teruggekom.
Die tiende keer was haar tong al uit. En, om die waarheid te sê, dit het 'n bietjie vervelig begin raak. Aan die ander kant het die span so gelag dat die ligte in die boom vinniger gelyk het om te flikker.
Toe ontsnap die bal. Dit het op 'n klip gespring, op 'n trappie gespring en gerol, gerol, tot dit reg by Beskuit se voet gestop het.
Pigúiça het haar asem ingehou. Sou hy die bal vir homself vat? Beskuit het aan die bal geruik, dit met sy snoet versigtig gestoot en dit terug na haar gebring. “Hier. Dit het geval.”
Pigúiça het na die bal gekyk. Na Beskuit gekyk. Sy het 'n snaakse gevoel in haar maag gekry, soos wanneer 'n mens besef jy was verkeerd. “Dankie,” sê sy saggies. Toe haal sy diep asem. “Wil julle daarmee speel? Saam met my?”
Die plein het van blydskap ontplof. Hulle het die bal-in-die-lug-speletjie uitgedink: niemand mag die bal op die grond laat val nie. Nina het kopstootjies gegee. Pingo het gespring en altyd gemis, maar so hard gelag dat almal saam gelag het. Beskuit het in sigsag gehardloop. En Pigúiça het ontdek dat die bal baie hoër gespring het as vier maatjies dit terselfdertyd gooi.
Hulle het gespeel tot die skoorstene aandete-rook uitgeblaas het en die berg heel agter pers geword het. Niemand het die bal weggeneem nie. Dit het steeds Pigúiça s'n gebly. Net, nou was dit 'n bal vol vriende.
Die aand het die rooi bal by die voetenent van die mandjie geslaap. Pigúiça het daarna gekyk en geglimlag. “Môre speel ons weer,” fluister sy. “Almal saam.”
Toe rol sy haar stert, druk haar snoet teen die bal en maak haar oë toe. Poing, poing, poing, het die bal in haar drome gespring, al hoe stadiger.
