
“Liewe Kersvader,” skryf Pigúiça, met die punt van haar tong uit. Toe stop sy, kou aan die potlood en kyk na Fofuxo. “Hoeveel dinge pas in een brief?”
Die twee het op die grasperk in die bos gesit, met 'n groot skryfboek oop op Fofuxo se skoot. Dit was nog tien nagte tot Kersfees, en daardie aand sou die posbode-wolk verbygaan: 'n klein glimlaggende wolkie wat die briewe by die vensters van Dogavios optel en alles na Kersvader toe neem.
“Daar pas wat jy wil,” sê Fofuxo. En Pigúiça het begin skryf sonder ophou.
“Ek wil 'n bal hê wat self spring. 'n Rooi slee. 'n Kasteel van kussings. Honderd beskuitjies. Nee, tweehonderd. 'n Swaai wat tot by die wolke gaan. En 'n tromtjie.”
Die bladsy was vol. Sy het die blad omgedraai en die volgende ook volgemaak. Fofuxo het saggies gelag. “Kersvader sal 'n slee net vir jou nodig hê.”
Pigúiça het met die potlood in die lug gestop. “'n Slee net vir my?” “Maar wat van die ander? Wat as daar nie plek in die sak oorbly nie?”
“Wil jy 'n geheim weet?” sê Fofuxo. “'n Brief is nie 'n inkopielys nie. Dis 'n manier om te vertel wat in jou hart woon. Hoe jou jaar was. En wat jy regtig, regtig wil hê.”
Pigúiça was stil en het gedink. Sy het gedink aan Bolota, wat haar gunstelingkombers aan 'n tak geskeur het. Sy het gedink aan Tico, wat sy bal in die spruit verloor het en dae lank met hangoor rondgeloop het. En sy het gedink dat die nagte koud begin word.
Toe haal sy die uitveër. Sy het die kasteel, die tromtjie en honderd-negentig beskuitjies uitgevee. Die rooi slee het gebly, want daardie een wou sy baie hê. En sy het geskryf: “Vir Bolota, 'n warm kombersie. Vir Tico, 'n bal wat dryf. En vir almal in Dogavios, dat niemand hierdie winter koud kry nie.”
Toe vertel sy van die jaar: “Ek het geleer om in die dam te dryf en in die kring te praat, al het my stem gebewe. Ek was meestal soet. Die ander kere het ek jammer gesê.”
“En nou, hoe teken ek?” Fofuxo het 'n potjie blou verf gebring. Pigúiça het haar pootjie ingedoop en, plof, 'n afdruk in die hoek van die blad gemaak.
Fofuxo het met sy poot na die afdruk gewys. “Kyk net. Geen poot in die wêreld is dieselfde as hierdie een nie. Nou weet hy dis jy.” Pigúiça het haar snoet baie naby gebring, nuuskierig, en drie sterretjies rondom geteken, sodat die afdruk nie alleen sou wees nie.
Teen aand het die brief gevou by die venster gelê. Laat in die nag het die posbode-wolk verbygekom, geglimlag en die brief met groot sorg weggedra, soos iemand wat 'n voëltjie dra.
Pigúiça was al in haar mandjie. Haar hart het ligtertjies gevoel, asof die brief 'n stukkie van haar saamgeneem het om te gaan stap. Sy het gaap, haar stert om haar snoet gerol en haar oë stadig toegemaak.
En jy? As jy vandag 'n brief sou skryf, wat sou jy vertel? Dink baie saggies daaraan terwyl die slaap kom.
