“Vandag nie,” sê Nina.
Pigúiça het al aangehardloop gekom, met oop pote, om haar gewone drukkie vir haar poedelvriendin te gee, wie se pels so sag soos watte was. Sy het halfpad gestop, met haar pote in die lug. “Wat bedoel jy, vandag nie?”
“Vandag wil ek nie 'n drukkie hê nie,” herhaal Nina, baie saggies. “Ek wil net 'n rukkie hier alleen wees en na die blomme kyk.”
Pigúiça het dit nie verstaan nie. 'n Drukkie was die lekkerste ding ter wêreld. Hoe kan iemand dit nie wil hê nie? Sy het 'n klein hartseer in haar maag voel opkom. “Hou jy nie meer van my nie?” “Ek hou baie van jou,” sê Nina. “Net vandag wil ek nie.”
Pigúiça het lus gehad om haar tog te omhels. 'n Vinnige drukkie, het sy gedink, en Nina sal daarvan hou. Toe het Fofuxo gekom, langsaan gaan sit en gesê, sonder enige skoldery: “Pigúiça, wanneer Nina nee sê, is die nee hare. Sy bepaal oor haar eie lyf, net soos jy oor joune.”
“Maar dis 'n drukkie uit liefde!” “Selfs uit liefde,” sê hy. “Die manier om liefde te wys, kan verander. Die liefde bly dieselfde.”
Pigúiça het gedink. Sy het onthou van die dag toe Tico haar gekielie het en sy gevra het hy moet ophou, en hy het dadelik opgehou. Daardie dag het sy veilig gevoel, en selfs meer lus gehad om later saam met hom te speel.
Toe het sy 'n tree van Nina af gaan sit. “Mag ek hier sit, sonder om aan te raak?” “Jy mag,” sê Nina, en die hoek van haar mond het 'n bietjie opgegaan.
In plaas daarvan om te omhels, het Pigúiça haar poot opgelig en baie stadig gewaai, asof sy sê: “Ek is hier.” Nina het teruggewaai. Die twee het gelag, sonder 'n geluid.
'n Rukkie het verbygegaan. 'n Skoenlapper het op 'n blom geland, weggevlieg, teruggekom. Die wind het liggies by die twee se ore verbygewaai. Pigúiça het geleer dat om langs iemand te sit, sonder om iets te doen, ook 'n vorm van liefde is.
“Pigúiça?” roep Nina. “Ja?” “Nou wil ek 'n drukkie hê.” “Mag ek regtig?” “Jy mag.”
En dit was 'n sagte, lang drukkie, vol pels en gelag. Dit was die beste drukkie van die jaar, want dit is gevra.
Saans, in haar bedjie, het Pigúiça gedink dat 'n “nee” ook 'n manier is om te sê wat ons voel. En dat wanneer ons 'n vriend se nee hoor, die vriendskap net sterker word.
By die venster het sy 'n laaste keer na Nina se huis, ver weg, gewaai. Sy het haar kop op die kussing gelê. En Pigúiça het geslaap, met stil pootjies, in vrede.
