Die bokse was almal by die deur opgestapel.
In een was Pigúiça se kombers. In 'n ander, die rooi balletjie en die waterbak. In die heel kleinste een was 'n dennebol wat sy op die eerste sneeudag gekry het.
Dit was trekdag. Pigúiça sou in 'n nuwe huisie aan die ander kant van die heuwel gaan woon. Maar sy het in die middel van die ou huisie gesit, en sy wou glad nie loop nie.
“Ek wil nie gaan nie,” sê sy vir Fofuxo, wat kom help het. “Hier is my venster. Daardeur sien ek die maan. En as daar nie 'n maan by die nuwe huis is nie?”
Fofuxo dink 'n bietjie. “Kom ons doen dit so. Ons neem die huisie saam met ons.”
“Jy kan nie 'n huis saamneem nie, Fofuxo!”
“Jy kan wel,” sê hy. “'n Huis is gemaak van jou goed. Van jou kombers. Van jou balletjie. Van jou reuk. Dit alles pas in die bokse.”
Toe klim hulle teen die heuwel op en dra die bokse. Pigúiça het voor geloop, met die dennebol baie versigtig in haar bek.
Die nuwe huisie het 'n grasdak gehad en 'n boog van rose oor die voordeur. Toe Pigúiça daaronder deurloop, het die rose gewieg en almal saam gesê: “Welkom!” Sy het effens geskrik, en toe gelag.
Binne het alles na nuwe goed geruik. Die vloer het 'n ander soort kriek gemaak. Pigúiça sit die balletjie in een hoek, die waterbak in die ander, en die dennebol reg in die venster. Toe sprei sy die kombers oop en rol daarop rond, van die een kant na die ander, totdat dit na haar geruik het. En toe hardloop sy by die oop deur uit om die tuin te gaan verken.
Daar was 'n groentetuin, 'n klip wat saggies sing en 'n perfekte gat om bene in weg te steek. En van bo-op die heuwel kon sy die ou huisie sien, piepklein daar onder.
“Dit is nog steeds daar,” sê Pigúiça. “Kan ek gaan kuier?”
“Wanneer jy ook al wil,” sê Fofuxo.
Toe die nag kom, gaan lê Pigúiça op die kombers wat na huis ruik. Sy kyk by die nuwe venster uit, nog 'n bietjie agterdogtig. En daar was hy, rond en spierwit, en hy het oor die rose geloer: die maan. Dieselfde maan as altyd, wat saam getrek het.
Pigúiça sug tevrede. Sy sê goeienag vir die maan, goeienag vir die dennebol, goeienag vir die nuwe huisie. En sy het in die nuwe huis aan die slaap geraak asof sy nog altyd daar gewoon het.
