Pigúiça het middel in die nag haar oë oopgemaak en iets gesien.
Onder die bed, in die skaduwee, was 'n lang, slap arm wat uitgesteek het. Verder agter 'n groot, donker, verfrommelde vorm, met 'n stuk wat soos 'n oor gehang het. Pigúiça het die kombers tot by haar snoet getrek. Haar blou oë het rond soos twee maantjies geword.
“Fofuxo,” fluister sy, in die dunste stem wat sy gehad het. “Daar is 'n monster onder my bed.” Fofuxo, wat in die bedjie langsaan geslaap het, het baie stadig opgestaan. Hy het sy oë gevryf en gekyk waarheen sy wys.
“Hmm,” sê hy. “Waarlik. Daar is iets.” Pigúiça het die kombers harder vasgegryp. Sy het gehoop hy sou sê dis niks nie. Maar Fofuxo was 'n eerlike vriend, en eerlike vriende sê nie dis niks nie as jy iets gesien het.
“Weet jy wat ons met 'n raaisel doen?” vra hy. “Ons kyk van naby. Saam. Met 'n lig.” Hy het saggies vir die venster gefluit, en 'n vuurvlieg het ingekom, geelwit geglinster. Dit het op Fofuxo se snoet geland, soos 'n klein flitslig.
Die twee het gebuk. Pigúiça het voor geloop, maar baie styf teen Fofuxo. 'n Tree. Nog 'n tree. Die ligtie het nader aan die skaduwee gekom. Toe het die lig daar uitgekom. En die monster het iets anders geword.
Die lang arm was 'n gestreepte sokkie, net een, wat Pigúiça daardie oggend daar gegooi en vergeet het. Die verfrommelde vorm was die blou baadjie, wat bo-op 'n pantoffel geval het. En die oor was die baadjie se kappie, na die kant gevou.
Pigúiça het gestaar. Toe het sy deur haar neus gelag, klein en 'n bietjie senuagtig. Toe 'n groter lag. Toe so 'n groot lag dat sy haar mond moes toehou om nie die bure wakker te maak nie. “Dis 'n sokkie!” fluister sy lagend. “Ek was bang vir 'n sokkie!” “'n Baie lang sokkie,” sê Fofuxo ernstig. “Dit kon enigiemand laat skrik.”
“Mag ek vir hom 'n naam gee?” “Natuurlik.” Pigúiça het gedink. “Oom Langsokkie. En die baadjie is Tannie Kappie.”
Hulle het die baadjie gevou, die sokkie in die laai gebêre, en die vuurvlieg het 'n draaitjie deur die kamer gedoen voordat hy na die venster teruggegaan het, en goeienag geknip het.
Pigúiça het in die bed gaan lê en onder die bed nou net as 'n donker, leë plek gesien, soos enige ander. Die vrees was weg, gesmelt in die vuurvlieg se lig.
“Fofuxo?” “Ja?” “Dankie dat jy saam met my gekyk het.” “Altyd,” sê hy, en is terug na sy bedjie.
Pigúiça het in die donker geglimlag. Sy het haar oë toegemaak. Die kamer was stil en veilig, en sy het gou geslaap.
