Het jy al ooit skoenlappers in jou maag gevoel? Nie regte skoenlappers nie, natuurlik. Daardie kielierige gevoel binne-in jou wanneer jy iets nuuts gaan doen. Wel, Pigúiça het wakker geword met 'n maag vol daarvan.
Dit was haar eerste dag by die hondjieskool, wat binne-in die hoogste biblioteek van Dogavios was. Die boekrakke het tot by die plafon gestrek, en daar was 'n ronde venster vol gekleurde glasies.
Fofuxo het Pigúiça tot by die deur geneem. Sy het styf aan sy poot vasgeklou. “En as niemand met my wil speel nie?” vra sy. “En as ek niks weet nie?”
“By die skool hoef niemand alles te weet nie,” sê Fofuxo. “Dis juis hoekom ons gaan: om te leer. En ek kom haal jou wanneer die son oranje word.”
Binne, in 'n hoekie, was 'n worshondjie. Lank, baie lank, en hy het probeer wegkruip agter 'n kussing wat heeltemal te klein was. Die helfte van hom het aan die een kant uitgesteek, en die ander helfte aan die ander kant. Dit was Tico.
“Het jy ook skoenlappers in jou maag?” vra Pigúiça. Tico knik. “Omtrent twintig,” sê hy. “Ek het omtrent dertig,” sê sy. En die twee lag, en 'n paar skoenlappers vlieg sommer weg.
Toe kom Meneer Snor in, 'n schnauzer met ronde brilletjies en 'n wit snor wat netjies gekam was. Hy klim op die kateder, tel 'n dun toorstafie op en sê: “Goeiemôre, klas. Vandag gaan die boeke vir júlle kies.”
Hy swaai die toorstafie. En die boeke maak hul omslae oop soos vlerke en vlieg uit die rakke, flap, flap, flap, in sirkels om die klas. Pigúiça en Tico se bekke hang oop.
'n Groen boek land saggies voor Pigúiça. Dit was oor blomme wat antwoord as jy met hulle praat. 'n Geel boek land voor Tico. Dit was oor klippe wat sing.
“Ruil jy later met my?” vra Tico. “Ek ruil,” sê Pigúiça. En sy het nie eers agtergekom dat haar maag al heeltemal stil was nie.
Toe die son oranje word, staan Fofuxo by die deur, net soos hy belowe het. Pigúiça hardloop na hom toe en vertel alles gelyk: die vlieënde boeke, die onderwyser se snor, en Tico wat te lank was vir die kussing.
Saans, in haar bedjie, het sy nog steeds vertel. Al stadiger en stadiger. “En môre... bring Tico... die boek oor die klippe...”
Fofuxo sit die lig af. Die skoenlappers in Pigúiça se maag het almal gaan slaap. En sy ook, en sy het gedroom van boeke wat baie saggies vlieg, flap... flap... flap.
