Die Universele Boom is so hoog dat die glimlaggende wolke onder die boonste takke deur dryf. En met Kersfees wil almal in Dogavios dit versier.
Die bende het vroeg gekom, elkeen met 'n kissie. Bolota het rooi balletjies gebring. Tico het linte gebring. Pigúiça het 'n blomkrans gebring wat sy self geryg het.
Die dinosourusse het kort daarna opgedaag. Trici, die baba-triceratops, het aangedraf gekom met balletjies aan haar drie horinkies. Rex het agterna gekom, met sy kort armpies wat 'n kis gedra het wat amper geval het, toemp.
“Ek hang dit aan die onderste takke,” sê Trici, en sy het begin, een balletjie aan elke takkie. Fofuxo, groot en vriendelik, het Pigúiça op sy rug gelig sodat sy die takke op ooghoogte kon versier.
Toe hulle klaar was, was die boom mooi tot halfpad. Die punt bo-aan het gekort, waar die ster hoort. Dit was so hoog dat niemand dit kon bereik nie.
Rex het probeer. Hy het sy armpie so ver as moontlik uitgestrek. Niks. Hy het probeer spring. Toemp! Die blare het geskud, maar niks. “Ek wou help,” sê hy met 'n gebukte kop. “Maar my arms is te kort.”
Toe hoor hulle 'n geluid, toemp, toemp, toemp, baie stadig, soos die treë van 'n berg. Dit was Tannie Langnek, die groot diplodokus, wat aangekom het met 'n nek so lank dat haar kop vroeër daar was as die res van haar lyf.
“Ek het gehoor daar wag 'n ster vir 'n nek,” sê sy, met haar gewone kalm stem. En sy het die goue ster baie versigtig tussen haar tande opgetel.
Sy het haar nek uitgestrek, en uitgestrek, en uitgestrek, verby die glimlaggende wolke, wat padgemaak het. Toe sy bo kom, het sy die ster op die punt van die boom ingepas, hangend aan 'n lang lint. Plink! Die ster het aangegaan.
Maar die lint het in die wind gewaai. “Ons het iemand onder nodig om die punt van die lint styf aan die stam vas te maak,” sê Tannie Langnek. “Iemand met klein, sterk armpies.”
Rex het sy kop opgelig. Hy het gehardloop, die stam omhels en 'n stywe knoop gelê, soos net 'n kort armpie dit kan. Die lint was stil, die ster was stewig.
Almal het opgekyk. Elke balletjie het die lig van die ster weerkaats, en die Universele Boom het geskyn asof dit vol klein slapende sonne was.
“Dit was Rex wat die ster veilig gemaak het,” sê Tannie Langnek. Rex het sy bors uitgestoot en sy groen wangetjies het effens rooi geword.
Hulle het almal onder die boom gaan lê. Tannie Langnek het om hulle gekrul, soos 'n lang, warm kussing, en 'n storie baie saggies begin vertel. Trici het die eerste sin gehoor. Rex die tweede. Pigúiça het nie eers by die derde uitgekom nie.
Die ster daar bo het stadig geknip, een keer, asof sy goeienag sê. En die hele bos het geslaap.
