Trici het daarvan gehou om te verken. Daardie middag het sy 'n blou skoenlapper gesien en agterna gegaan. Toe sien sy nog een, en gaan agterna. Toe sy rondkyk, was sy in 'n bos wat sy nog nooit gesien het nie.
Die bome was hoog, met dik stamme, en almal het eenders gelyk. Die son het al oranje begin word. Trici het regs gedraai. Links gedraai. Sy het nie meer geweet aan watter kant die huis was nie.
Sy het gaan sit. Haar hartjie, wat klein was, het tom-tom-tom baie vinnig geklop. Een van haar oë het nat begin word.
“Kalm,” sê sy vir haarself. “Tannie Langnek sê altyd: as jy verdwaal is, bly staan en haal asem.” Sy het diep asemgehaal. Stadig uitgeblaas. Weer diep asemgehaal. Uitgeblaas. Haar hart het stadiger geword.
Toe het sy geluister. Baie saggies, van êrens af: hmmm, hmmm. Dit was 'n klip wat neurie.
“Die klippe wat sing!” onthou Trici. “Hulle woon naby my huis.” Maar die geluid het van baie kante gekom. Watter pad was die regte een?
Sy het na die eerste klip gestap, klein en grys. Die klip het baie flou gesing. “Hmm.” Sy het na die tweede gegaan, 'n bietjie groter. “Hmmm.” Elke klip het 'n bietjie harder gesing as die vorige een.
“Dis dit!” sê Trici. “Hoe nader aan die huis, hoe harder sing hulle!” En sy het die klippe een vir een gevolg, soos iemand wat spore volg.
Met elke tree het die lug 'n bietjie donkerder geword, en die sterre het een vir een aangegaan. Maar die klippe het sterker geword, en die musiek duideliker. Dit was 'n wiegeliedjie, en Trici het besef sy ken dit uit haar kop.
Sy het by 'n blombedding verbygegaan waar die blomme na haar gedraai het. “Goeienag, Trici,” het hulle gefluister. Sy het geglimlag en aangestap.
Toe sien sy voor haar 'n warm ligtie. Dit was die venster van haar huis. En by die deur het Tannie Langnek gestaan, met haar nek na alle kante uitgestrek, soekend.
“Trici!” roep sy. “Ek was verdwaal, maar ek het gestop, asemgehaal en die klippe gevolg!” sê Trici terwyl sy hardloop. Tannie Langnek het haar met haar nek omhels, 'n hele draai om haar.
“Ek is so trots,” sê Tannie Langnek. “Verdwaal gebeur met almal. Wat saak maak, is om te weet wat om te doen as dit gebeur.”
Daardie nag het Trici met die venster op 'n skrefie geslaap. Buite het die klippe die wiegeliedjie gesing, hmmm, hmmm, baie saggies, asof hulle sê: ons is hier, ons is hier. En Trici, lekker warm, het geslaap.
