Wie het daardie week die hardste gehuil in Dogavios? Nie die wind nie. Nie die klippe nie. Dit was Vlokkie, Pigúiça se nuwe boetie, wat pas aangekom het en so klein was soos 'n opgerolde sokkie.
Almal wou vir Vlokkie sien. Bolota het 'n sagte lappie gebring. Nina het 'n blommetjie gebring wat wiegeliedjies sing. Selfs die wolke het 'n bietjie laer gesak om deur die venster te loer.
Pigúiça het in 'n hoek gesit, met haar arms gevou. Of eintlik, met haar pote gevou. “Niemand kyk meer na my nie,” brom sy. “Net na hom. Hy kan nie eers iets doen nie. Hy slaap net en huil.”
Fofuxo het dit gehoor, maar op daardie oomblik niks gesê nie. Die volgende dag nooi hy vir Pigúiça om saam te gaan stap op die dorpsplein, en hulle neem vir Vlokkie saam, lekker toegedraai.
Die plein was vol hondjies. Die oomblik toe hulle vir Fofuxo sien, hardloop hulle almal na hom toe en klim op hom: op sy rug, op sy kop, op sy ore. Fofuxo gaan sit en lag en laat die hele spul op hom klim.
En toe word Vlokkie wakker en begin huil. Wêêêê. Bolota het probeer wieg. Dit het nie gehelp nie. Nina het probeer sing. Dit het nie gehelp nie. En Fofuxo, vol hondjies wat aan hom hang, kon nie eers roer nie.
Pigúiça sug, gaan staan styf langs haar boetie en trek die gesig wat sy die beste kan trek: tong by die kant uit, een oog toe en ore agtertoe.
Vlokkie hou op huil. Hy kyk. Hy knipper. En toe gee hy 'n klein, klein laggie, die heel eerste laggie van sy lewe.
Die hele plein word stil. “Hy het vir jou gelag,” sê Fofuxo, daar van onder die hondjies af. “Jy is die enigste een wat hom so kan laat lag.”
Pigúiça voel iets warms in haar bors. Sy trek weer die gesig. Vlokkie lag weer. Sy trek 'n nuwe gesig, met albei ore vorentoe. En hy lag nog harder.
“As hy groot is,” sê Pigúiça, “gaan ek hom leer hardloop, oor plasse spring en gesigte trek. Ek is die groot sus, weet jy?” “Ek weet,” sê Fofuxo. “Hy is gelukkig.”
Saans het Vlokkie in sy mandjie geslaap, reg langs Pigúiça se bedjie. Van tyd tot tyd het hy 'n klein geluidjie gemaak, en dan het sy haar poot uitgesteek en hom baie saggies aangeraak.
“Goeienag, Vlokkie,” fluister Pigúiça. Haar boetie sug. Die groot sus sug ook. En die twee slaap, elkeen in sy eie hoekie, en asem baie stadig, presies gelyk.
