Die meer van Dogavios was glad soos 'n spieël. Daar was bome in, wolke in, en selfs sterre, wanneer dit nag was. Almal was mal oor die meer. Almal, behalwe Pigúiça.
“Kom, Pigúiça!” roep Bolota, wat al in die water was, met haar lang ore wat soos twee bootjies dryf. “Dis heerlik!” “Ek is reg hier,” antwoord Pigúiça. Reg hier was drie treë van die kant af.
Sy was dapper vir hoë klippe, groot plasse en snaakse kewers. Maar daardie meer was so groot! En daar in die middel was die water donker, en sy kon nie sien wat onder was nie. Net daaraan dink het haar maag 'n knoop laat maak.
Fofuxo het gekom en by die kant gaan sit, sonder om iets oor swem te sê. “Ek bly maar 'n rukkie hier,” sê hy. “Die son is lekker.” Pigúiça het langs hom gaan sit. Die twee het na die water gekyk, en daar was hulle ook, langs mekaar: 'n husky met blou oë en 'n goue golden.
“Wil jy net 'n pootjie natmaak?” vra Fofuxo. “Net een?” “Net een. As jy nie daarvan hou nie, haal jy dit uit.”
Pigúiça het haar voorpoot uitgesteek en die water aangeraak. Rimpeltjies het van die plek af uitgekring, en haar weerkaatsing het gebewe asof dit lag. Dit was koel. Dit was nie sleg nie. Dit was selfs interessant. “Dis koel,” sê sy verbaas.
Toe twee pote. Toe al vier, daar in die vlak, waar die water skaars haar tone bedek het. Bolota het naby gebly, stadig dryf, sonder haas en sonder om iemand te trek.
“Die water hou jou op,” sê Bolota. “As jy jou lyf lig laat word, tel dit jou op. Wil jy sien?” En sy het op haar rug gaan lê, met haar maag na bo, en die lug bekyk soos iemand wat die plafon van 'n baie mooi kamer bekyk.
“Ek bly hier, waar ek kan staan,” sê Fofuxo. “Ek sal jou van onder vashou, net 'n bietjie.” Pigúiça het diep asemgehaal. Een keer. Twee keer. En sy het die grond losgelaat.
Die water het haar gedra, sag, soos 'n bedjie wat wieg. Sy het haar pootjies beweeg, en Fofuxo het stadig losgelaat. “Ek dryf!” het sy geskree. “Fofuxo, kyk! Ek dryf!”
Dit was nie ver nie. Net so ver as wat Pigúiça wou, so drie pootslae tot by die skaduwee van die boom. Maar dit was genoeg om terug te kom na die kant met 'n druppende snoet en 'n glimlag van die een oor na die ander.
Laatmiddag het die drie op die gras gelê en in die son gedroog, terwyl die meer pienk met die lug geword het. Die meer het nie meer te groot gelyk nie. Dit het gelyk soos 'n kalm vriend, wat gewag het totdat sy gereed was.
Saans, in haar bedjie, het Pigúiça nog die water se wieging gevoel, stadig, op en af, soos 'n wiegie. Sy het haar oë toegemaak en die gladde meer voorgestel, met 'n ster daarin, en sy wat daar dryf, lig, lig, lig.
En sy het so geslaap, wiegend, sonder enige vrees.
