Daar was iets anders in Pigúiça se bek. As sy haar tong daaroor druk, het die voortandjie tik, tik gemaak en heen en weer geswaai, soos 'n kasdeurtjie wat oopstaan.
“Fofuxo! My tand is los!” skree sy, met haar bek wyd oop sodat hy kan sien. “En as hy uitval? En as dit seermaak? En as ek vir altyd sonder 'n tand bly?”
Fofuxo kom nader, kyk mooi en glimlag. “Dis 'n melktand,” verduidelik hy. “Hy word los wanneer 'n nuwe, sterker tand daar onder op pad is om sy plek in te neem.”
Pigúiça dink 'n bietjie. 'n Nuwe tand wat daar onder op sy beurt wag? Dit klink soos 'n tou by die winkel. Maar sy was nog steeds bekommerd.
Daardie middag daag Fofuxo op met 'n reusagtige been in sy bek, so groot soos 'n bankie. Pigúiça se bek val oop. Dit was die mooiste been wat sy nog gesien het. En sy kon nie daaraan byt nie.
“Dis nie regverdig nie,” kla sy en gaan sit op die paadjie. “Met 'n los tand kan ek net pap eet.” Fofuxo sit die been neer en gaan lê langs haar. “Dan eet ons vandag saam pap.”
En so het hulle gedoen. Pampoenpap, lekker louwarm, elkeen uit sy eie bakkie. Fofuxo het sulke snaakse gesigte getrek, asof dit die heerlikste ding op aarde is, dat Pigúiça begin lag het.
Sy het gelag, en gelag, met haar bek wyd oop, totdat sy skielik 'n klein plop voel. En daar, in die bakkie pap, lê die wit tandjie en kyk na haar.
“Hy's uit!” sê sy verbaas. “En dit het nie eers seergemaak nie!” Sy druk haar tong in die gaatjie. Dit voel snaaks. Dit was soos 'n nuwe venstertjie in haar bek.
Fofuxo vertel haar dat melktandjies in Dogavios vir die blomme gegee word. Die twee stap na die blombedding naby die huis, en Pigúiça lê die tandjie versigtig tussen die madeliefies neer.
“Dankie dat jy hom oppas,” sê sy. En die oudste madeliefie antwoord met 'n fyn blomblaarstemmetjie: “Dankie dat jy hom gebring het. Pas die nuwe een mooi op.”
Saans, in haar bedjie, het Pigúiça nog steeds haar tong teen die venstertjie in haar bek gedruk. Soms het sy sommer per ongeluk gefluit, fieeet, en saggies gelag.
Daar binne, in die donkerte van haar tandvleis, het die nuwe tand geduldig op sy beurt gewag, sonder enige haas. En Pigúiça was ook nie haastig nie. Sy maak haar bek toe, sy maak haar oë toe, en sy slaap, en droom van die reuse-been wat sy eendag gaan kou.
