Daardie nag het Pigúiça se slaap nog nie gekom nie. Haar gedagtes het van een kant na die ander gespring, soos voëltjies in 'n boom, en nie 'n oomblik stilgebly nie. Die nag van Dogavios was sag: die wolke het gegaap en die blomme het hul kroonblare al toegemaak.
“Kom saam,” sê Fofuxo, saggies. Hulle het na 'n oopte gegaan waar die sterre aan die takke gehang het, baie naby, soos piepklein lantaarntjies. “Ons gaan tel. Maar stadig. Een ster vir elke asemhaling.”
Die twee het op die sagte gras gaan lê, met hul mae na bo. Jy kan ook so gaan lê, baie stil, en saamgaan.
Tien. Die eerste ster is die grootste, wit, reg bo. Haal asem, stadig, deur die snoet. Blaas uit, baie stadig. Kyk hoe hy skyn, sonder moeite. Die voorpote word slap, slap, soos watte.
Nege. Haal asem. Blaas uit. Die agterpote word ook slap, swaar, en sak in die gras.
Agt. Haal asem. Blaas uit. Die maag gaan op en af, op en af, soos 'n klein golfie op 'n kalm meer.
Sewe. Haal asem. Blaas uit. Die skouers sak, ver van die ore af, asof iemand 'n rugsak daarvan afgehaal het.
Ses. Haal asem. Blaas uit. Die ore raak stil. Hulle hoor net die wind, baie sag.
Vyf. Haal asem. Blaas uit. Die snoet ontspan. Die mond gaan 'n bietjie oop, slap, lui.
Vier. Haal asem. Blaas uit. Die wange word sag. Amper 'n glimlag, sonder om dit te wil.
Drie. Haal asem. Blaas uit. Die oë word swaar, swaar, soos twee klippies wat stadig in 'n rivier sak.
Twee. Haal asem. Blaas uit. Die gedagtes, wat gespring het, gaan verby soos wolke, ver, ver, en hoef nie meer gevolg te word nie.
Een. Die laaste ster is klein en warm. Haal asem. Blaas uit. En die slaap, wat op pad was, het uiteindelik gekom en langs jou gaan lê, baie stil.
Pigúiça het haar hele lyf swaar en warm gevoel, soos 'n klip wat die hele dag in die son gelê het. Elke stukkie van haar is getel, omhels en laat rus. Daar was niks meer om te doen nie. Niks om op te los nie. Niks om te onthou nie. Net daar bly, asemhaal, stil, met die hele lug bo haar, soos 'n kombers van liggies.
Pigúiça het nie meer getel nie. Fofuxo ook nie. Die sterre het stadig bly skyn, net om oor hul slaap te waak.
En nou is dit jou beurt om te tel. Tien. Haal asem. Blaas uit. Nege...
