
Op die hoogste heuwel van Dogavios, in 'n huisie met blou vensters, het Tannie Bries gewoon. Sy was 'n baie ou windhond, met wit pels en sagte ore, wat stadig geloop en vir almal geglimlag het.
Haar kleintjies was groot geword en het ver weg gaan woon, anderkant die berge. Daarom sou Tannie Bries daardie Kersfees alleen wees.
“Niemand moet op Kersfees alleen wees nie,” sê Pigúiça met 'n gefronste snoet. “Ek gaan vir haar 'n geskenk neem.” Maar toe sy die skatkissie oopmaak, het sy net 'n klippie, 'n knoop en 'n halwe beskuitjie gevind. Niks het goed genoeg gelyk nie.
Fofuxo het aan sy oor gekrap. “Weet jy, daar is geskenke wat in geen boks pas nie.” “Soos wat?” “Soos 'n lied.”
Pigúiça het haar blou oë wyd oopgemaak. 'n Lied! Sy het so graag gesing, al was sy 'n bietjie vals. Soms baie.
Toe gaan die twee elke laatmiddag na die blommeveld om te oefen. Fofuxo het gesit, na die lug gekyk en uit volle bors gesing. Pigúiça het langsaan gesit en saam gesing, met haar snoet na die wolke. Die note het deur die lug gedryf en die blomme het op die maat geswaai.
Die lied was eenvoudig: dit het gepraat van 'n huisie op die heuwel, 'n verligte venster en vriende wat in die koue kom. Pigúiça het die laaste deel self uitgedink: “En wie bo daar woon is nooit, nooit alleen.”
Op Kersaand, toe die son laag teen die heuwels gesit het, het die twee tot by die huisie met blou vensters geklim. Hulle het voor die deur gaan staan. Pigúiça het diep asemgehaal. En hulle het begin.
By die eerste noot het die gordyn beweeg. By die tweede het die venster oopgegaan. En daar was Tannie Bries, met regop ore en oë wat blink van nat.
Toe dit klaar was, was sy 'n rukkie stil. Toe sê sy, met 'n stem wat van blydskap bewe: “Dit is so baie jare sedert iemand vir my gesing het.” En sy het die deur oopgemaak. “Kom in, kom in. Daar is warm sop op die stoof.”
Die drie het die nag langs die vuurherd deurgebring. Tannie Bries het vertel hoe haar kleintjies gesing het toe hulle klein was, en 'n ou lied geleer, van voor Pigúiça gebore is. Die klippie en die knoop uit die skatkissie het versierings in haar venster geword.
Op pad terug was die lug van Dogavios vol sterre. “Dit was die beste geskenk wat ek nog gegee het,” sê Pigúiça. “En dit het nie eers 'n strik nodig gehad nie.”
“Sal ons weer kom met Nuwejaar?” vra sy. “En die dag daarna ook,” sê Fofuxo.
By die huis het Pigúiça gaan lê en saggies Tannie Bries se ou lied gesing. Die melodie het stadiger en stadiger geword, tot dit net 'n gemompel was. En die gemompel het slaap geword.
