“Een, twee, drie... GAAN!”
Die hele bende hardloop weg oor die blommeveld. Voor was Pigúiça, met haar ore wat agter haar wapper. Kort agter haar was Nina, die poedeltjie, wat soos 'n veer gespring het. Toe Tico, die worshondjie, met sy kort pootjies wat baie vinnig draai. En heel agter, baie ver agter, was Bolota, die basset, met haar groot ore wat deur die blomme sleep.
Fofuxo het langs hulle gehardloop, net om geselskap te hou. Die eindstreep was die dik wortel van die Universele Boom.
Pigúiça hardloop en hardloop. Dit was amper klaar! Maar heel aan die einde gee Nina 'n reuse-sprong, boing, en gaan by haar verby. Sy raak eerste aan die wortel.
“Ek het gewen!” skree Nina en lag.
Pigúiça gaan staan. Haar ore hang. “Dit tel nie,” brom sy. “Jy het gespring. Spring tel nie. Ek wil nie meer speel nie.” En sy gaan sit met haar rug na almal toe, met 'n baie dikmond snoet.
Tico kom hygend aan, met sy tong uit. En baie later kom Bolota ook. Sy het stadig aangestap, hier en daar gaan staan, met 'n reuse-glimlag op haar lang gesig.
“Bolota, jy was laaste,” sê Tico. “Is jy nie hartseer nie?”
“Hartseer?” sê Bolota en gaan sit in die gras. “Ek het 'n liewenheersbesie met pienk kolletjies gesien. En 'n blom het vir my goeiemiddag gesê. En ek het die wind in my ore gevoel. Dit was die lekkerste resies in die wêreld!”
Pigúiça dink daaroor. Sy het so hard gehardloop, so hard, dat sy geen liewenheersbesie gesien het nie. Nie 'n blom nie, nie die wind nie. Net die wortel daar voor.
“Die beste deel van 'n resies is om saam te hardloop,” sê Fofuxo en gaan lê langs haar. “Aankom is net die einde.”
Pigúiça bly 'n rukkie stil. Toe staan sy op, stap na Nina toe en sê, half saggies: “Veels geluk. Jou sprong was baie hoog.” Nina swaai haar hele stert, so bly was sy.
“Kom ons speel weer!” sê Tico. “Nou is dit 'n agterstevoor-resies: die een wat laaste aankom, wen!”
Almal lag. Die bende stap stadig, baie stadig, en kyk na elke blom en elke liewenheersbesie. En wie het gewen? Bolota natuurlik, want niemand kon stadiger loop as sy nie.
Daardie aand het Pigúiça moeg en tevrede gaan lê. Sy kon nie eers meer onthou wie eerste was nie. Sy het die wind in haar ore onthou, die gelag van die bende en die liewenheersbesie met die kolletjies. En met daardie herinneringe het sy, baie stadig, haar oë toegemaak en geslaap.
