“Net nog een borrel!” smeek Pigúiça, vir die vyfde keer. Of dalk die sesde keer. Sy het al lankal die telling verloor, en Fofuxo ook.
Die twee was al van die middag af in die blommeveld en het seepborrels geblaas. Daar was klein borrels, middelslag borrels en een borrel so groot dat Nina, die poedeltjie, gesweer het sy het 'n wolk gesien wat homself daarin bewonder.
Maar nou het die son al agter die heuwel begin sak, en die huisies in die dorpie het hul vensters een vir een aangesteek. Dit was tyd om huis toe te gaan.
“Ek is nie vaak nie,” sê Pigúiça, en gaap so groot dat sy amper 'n borrel insluk. Fofuxo maak asof hy niks gesien het nie.
“Dis reg,” sê hy en gaan sit in die gras. “Maar het jy geweet die borrels gaan ook slaap?” “Borrels slaap nie,” antwoord sy agterdogtig. “Hulle slaap wel. Kyk daar.”
Pigúiça kyk. Die borrels wat nog in die lug gedryf het, het stadig begin sak, al stadiger en stadiger, tot hulle op die blomme gaan sit. En die blomme het hul blaartjies saggies om hulle toegevou, soos iemand wat 'n kombersie oor jou trek.
“Sien jy?” fluister Fofuxo. “Hulle het die hele dag gespeel. Nou rus hulle, sodat hulle môre weer mooi rond kan wees.”
Pigúiça dink daaroor. Sy het ook die hele dag gespeel. Haar pote was swaar, en haar stert wou nie eers meer ordentlik swaai nie. “Maar wat as die speletjies môre nie so lekker is nie?” vra sy.
Fofuxo neem die seepbotteltjie en blaas een laaste borrel, baie stadig. “Kom ons maak 'n bewaar-borrel,” sê hy. “Jy vertel hom alles wat jy môre wil speel. Dan hou hy dit vir jou.”
Pigúiça kom nader aan die borrel en fluister: “Môre wil ek 'n borrel so groot soos 'n huis blaas. En met Nina resies hardloop. En die klip kry wat die mooiste liedjie sing.”
Die borrel blink, vol planne, en gaan sit op 'n madeliefie, wat versigtig om hom toevou. “Klaar,” sê Fofuxo. “Dis veilig weggebêre. Môre gee sy dit vir jou terug.”
Toe laat Pigúiça vir Fofuxo toe om haar op sy rug huis toe te dra. Op pad probeer sy nog tel hoeveel vensters in die dorpie brand. Een, twee, drie... en sy verloor weer die telling.
Teen die tyd dat sy by haar bedjie kom, was sy so slap soos 'n borrel wat geland het. Fofuxo trek die kombers oor haar, en sy blaas 'n mooi ronde sug uit.
Buite in die veld het die blomme stadig gewieg en die borrels en die planne veilig bewaar. En Pigúiça het geslaap en gedroom oor môre, wat baie vroeg sou kom.
