Dit was drie-en-twintig dae sedert Pigúiça vir Ouma gesien het. Sy het die presiese getal geweet, want elke oggend het sy 'n streepie teen die muur getrek. Daar was al soveel streepies dat dit soos 'n heining gelyk het.
Ouma was 'n husky met 'n spierwit snoet wat aan die ander kant van die berge gewoon het, in 'n vallei baie, baie ver weg. Sy het die beste heuningkoekies in Dogavios gebak en vir elke soort wolk 'n liedjie geken.
Daardie middag haal Pigúiça haar paspoort uit, die boekie met die stempels van hul laaste reis, en blaai deur die bladsye. Daar was die stempel van die brug, die stempel van die rivier en die stempel van Ouma se huis, in die vorm van 'n koekie.
“Ek mis haar,” sê sy vir Fofuxo, met 'n piepklein stemmetjie. “En om te mis maak hier binne seer, soos wanneer jy roomys te vinnig eet.”
Fofuxo dink 'n bietjie. Sy oë, wat goud was, word donkerblou, soos altyd wanneer hy iets belangriks wil sê. “Kom saam met my,” sê hy. “Bring jou paspoort.”
Die twee klim tot bo-op die hoogste heuwel. Van daar af kon hulle die valleie sien, die riviere en die berge, die een agter die ander. En heel agter, piepklein, het 'n rokie uit 'n skoorsteen opgestyg.
“Is dit dalk Ouma se huis?” vra Pigúiça. “Kan wees,” sê Fofuxo. “En kyk na die lug. Dis dieselfde lug wat nou bo haar huis is. Miskien kyk sy ook nou daarna.”
Pigúiça gaan sit en kyk. Die lug het pienk warrels gemaak, en 'n glimlaggende wolk het stadig verbygedryf, reg in die rigting van die berge.
“Wolk!” roep Pigúiça. “Gaan jy by my ouma se huis verby?” Die wolk glimlag nog breër en knik, met sy randjies wat wieg.
Toe staan Pigúiça op, stoot haar borsie uit en sê baie hard: “Ouma, ek mis jou! Hou vir my 'n heuningkoekie!” En die wolk het die boodskap saamgeneem, stadig, teen die berg op.
Fofuxo maak die paspoort op 'n leë bladsy oop. “Hierdie bladsy wag vir die volgende stempel,” sê hy. “As jy iemand mis, hou jou hart 'n plekkie oop vir die volgende keer dat julle mekaar sien.”
By die huis het Pigúiça nie 'n streepie teen die muur getrek nie. Sy het 'n prentjie geteken: sy en Ouma wat heuningkoekies eet, met 'n glimlaggende wolk bo hulle. En sy het dit in die paspoort geplak, op die leë bladsy.
Toe sy gaan lê, kyk sy by die venster uit. Daar ver, agter die berge, gaan lê Ouma miskien ook nou, en kyk na dieselfde lug, met 'n heuningkoekie wat sy eenkant gesit het.
“Goeienag, Ouma,” fluister Pigúiça. En sy maak haar oë toe. Soms, as jy aan die slaap raak terwyl jy dink aan iemand vir wie jy lief is, word die verlange piepklein en verander dit in 'n mooi droom. Mag joune vanaand ook so wees.
