Drup. Drup. Drup, drop.
Dit het gereën van die oomblik af dat Pigúiça wakker geword het. Dit het op die groentetuin gereën, op die dak gereën, en op die rooi bal wat in die agterplaas vergeet is. Selfs die wolke van Dogavios, wat altyd glimlag, het gelyk of hulle baie werk het om te doen.
“Wanneer gaan dit ophou?” vra Pigúiça, met haar neus teen die ruit gedruk.
“Wanneer die wolke klaar alles natgelei het,” sê Fofuxo, wat op die mat lê.
“En wanneer gaan hulle klaar wees?”
“Wanneer hulle klaar is.”
Pigúiça snork. Sy loop na die deur. Sy loop terug na die venster. Sy loop weer na die deur. Sy gaan lê op haar rug, met al vier pote in die lug. “Ek is verveeld. Daar is niks om te doen as dit reën nie. Heeltemal niks nie.”
Net toe verskyn 'n groot groen skaduwee buite. Tik, tik, maak 'n reuse-klou teen die ruit. Dit was Dracao, sopnat van kop tot stert, met sy vlerke wat hang soos 'n stukkende sambreel.
“Jammer dat ek pla,” sê hy, baie saggies en 'n bietjie skaam. “Kan ek hier op die stoep wag tot die reën ophou?”
Hy was te groot om in te kom. Toe maak Pigúiça en Fofuxo die venster oop, en Dracao lê sy kop op die vensterbank, drup-drup. Pigúiça bring haar kombers en droog die punt van sy snoet af, die enigste deel wat in die kamer gepas het.
“Dracao, ken jy 'n speletjie vir reëndae?” vra Pigúiça.
Hy dink. “Druppelresies. Elkeen kies 'n druppel op die ruit. Die een wat eerste onder kom, wen.”
Pigúiça kies 'n vet druppeltjie. Fofuxo kies 'n dun een. Dracao kies die grootste van almal. Die druppels loop skeef af, gaan staan, smelt saam met ander en gly skielik vinnig af. Almal het geskree en toegejuig. Toe soek hulle vorms in die wolke: 'n haas, 'n tert, 'n skoen. En Dracao was so gelukkig dat hy begin gloei het, heeltemal verlig, en die grys kamer het groen en goud geword.
Toe die reën uiteindelik ophou, stap Pigúiça uit na die agterplaas. Die plasse het die pienk lug weerkaats, en daar bo het die wolke weer geglimlag, met moeë maar tevrede gesiggies. Dracao het met 'n glimlag totsiens gesê en huis toe gevlieg, en blink druppeltjies agter hom laat val.
Saans het die reën teruggekom, maar nou baie saggies. Drup... drup... drop... Pigúiça het van haar bedjie af geluister. Dit was asof iemand vir haar 'n slaapliedjie sing. Drup... drup... En sy het geslaap.
