Hap! Reg in die middel van die oopte kry Pigúiça die grootste been wat sy nog ooit gesien het. Dit was so groot dat sy dit net kon dra as sy sywaarts loop, soos 'n krap.
“Dis myne,” kondig sy aan, vir niemand in die besonder nie. “Alles myne.” 'n Klip wat naby gelê het, het iets geneurie, maar Pigúiça het gemaak of sy niks hoor nie.
Toe daag Fofuxo op, met sy stert wat swaai. “Wat 'n mooi been! Kan ek ook speel?” Pigúiça druk die been met al vier pote vas. “Nee. Dis myne. Ek het hom eerste gekry.”
Fofuxo was nie kwaad nie. Hy het net in die gras gaan lê en na die wolke gekyk. Een van hulle het soos 'n been gelyk, en hy het in homself gelag.
Pigúiça het probeer speel met die been. Sy gooi hom in die lug, maar hy was swaar en val op haar kop. Doef. Sy probeer daaraan kou, maar hy was te groot vir haar bekkie. Sy probeer met hom hardloop, en sy struikel.
Sy gaan sit, 'n bietjie dikmond. Om alleen met so 'n groot been te speel was baie moeiliker as wat dit gelyk het. En om die waarheid te sê, dit was maar vervelig.
Toe kyk sy na die been. Daar was 'n punt aan die een kant. En daar was 'n punt aan die ander kant. Twee punte. Sy kyk na Fofuxo. Een Fofuxo. Sy kyk na haarself. Een Pigúiça.
“Fofuxo,” roep sy, baie saggies. “Wil jy die ander punt vashou?” Fofuxo spits sy ore en kom aangehardloop.
Elkeen byt aan 'n punt, en die toutrek begin. Pigúiça trek hierdie kant toe, grrr. Fofuxo trek daardie kant toe, baie liggies, grrr. Soms het hy haar laat wen, en soms het sy hom laat wen.
Kort voor lank kom Bolota, die basset met die lang ore, en Tico, die worshondjie, ook aan. “Kan ek saamspeel?” vra Bolota. Hierdie keer hoef Pigúiça nie eers te dink nie. “Ja! Hou hier in die middel vas!”
En dit was die lekkerste middag wat die oopte nog ooit gehad het. Almal het getrek, almal het gelag, en niemand het meer geweet wie se been dit was nie. Dit het behoort aan almal wat gespeel het.
Toe die son agter die berge wegkruip, het die hondjies een vir een in die gras gaan lê, teen mekaar aan, moeg van al die lag.
Pigúiça lê haar kop op die been neer, asof dit 'n kussing is. Fofuxo lê syne op die ander punt. Die twee lê daar en kyk hoe die eerste sterre uitkom.
“Speel ons môre weer?” vra sy, met haar oë amper toe. “Ons speel weer,” sê Fofuxo. En Pigúiça het net daar aan die slaap geraak, met 'n glimlag, haar kop op die been wat nou aan almal behoort het.
