
BUM! Leum Pigúiça cho àrd is gun deach a cluasan dhan mhullach. PÀ! PÀ-PÀ-PÀ! Agus, ann am prìobadh, bha i fon bhòrd-cidsin, paisgte na ball, le earball eadar a spògan.
B’ e Oidhche Challainn a bh’ ann an Dogavios. Shuas sa ghàrradh-bhaile, bha na cuileanan as sine a’ leigeil teine-ealain airson a chomharrachadh. Bha an teine-ealain brèagha, làn dhathan. Ach bha e àrd. Glè àrd.
Chrom Fofuxo gu slaodach agus laigh e air an làr, taobh a-muigh a’ bhùird. Cha do tharraing e Pigúiça. Dh’fhuirich e an sin dìreach faisg oirre. “Chuir e eagal ort, nach do chuir?”
“Tha mo chluasan a’ goirteachadh”, rinn i caoineadh. “Agus tha mo bholg a’ leumnaich còmhla riutha.” “Tha sin àbhaisteach”, thuirt Fofuxo. “Bidh coin a’ cluinntinn gu math, gu math. Sin as coireach gum bi am fuaim a’ faireachdainn nas motha dhuinn. Chan eil e a’ còrdadh riumsa cuideachd.”
Choimhead Pigúiça a-mach. “Dhutsa cuideachd?” “Dhòmhsa cuideachd. Ach tha cuid de ghleusan agam. A bheil thu airson ionnsachadh?” Chrath i a ceann, le bàrr na sròine a-mhàin.
“A’ chiad ghleus: cluasan dìonta.” Thug Fofuxo ad clòimhe Phigúiça, an tè ghorm le pom-pom, agus chuir e gu faiceallach i thairis air a cluasan. Dh’fhàs am fuaim nas fhaide air falbh, nas mùchte, mar gum biodh e air taobh eile cluasaig.
“An dàrna gleus: fuaim bhon taobh a-staigh nas motha na fuaim bhon taobh a-muigh.” Agus thòisich e a’ crònan gu ìosal, hmm, hmm, hmmmm, fonn gu math slaodach. Chrònain Pigúiça còmhla ris. Bha e èibhinn: nuair a sheinn i, sguir a cridhe de bhith a’ ruith.
“An treas gleus: fuireach faisg air an fheadhainn air a bheil gaol againn.” Thàinig Pigúiça a-mach bhon bhòrd agus laigh i an uchd molach Fhofuxo. Bha e blàth an sin, agus bha fàileadh dachaigh air.
Lean an teine-ealain car greis. BUM. Hmm, hmm. PÀ. Hmm, hmm. Agus, gu h-obann, stad e. Dh’fhàs am baile sàmhach. Cha robh ach clachan a’ ghàrraidh a’ seinn, glè ìosal, mar a bha iad an-còmhnaidh.
“An tèid sinn a-muigh?” dh’èigh Fofuxo. Chaidh an dithis a-mach agus shuidh iad air a’ mhachaire fhlùranach, faisg air a’ chraoibh, a’ coimhead air adhar glan na bliadhna ùire.
Is ann an uair sin a chaidh reul mhòr tarsainn na speuran, gu slaodach, a’ fàgail slighe dotagach de sholas, mar neach a’ tarraing le cailc. Cha do rinn i fuaim sam bith. Chan e eadhon ceileireadh.
“Seall!” thuirt Pigúiça na cagar. “Teine-ealain nach dèan BUM!” Rinn Fofuxo gàire. “’S e sin am fear as fheàrr leamsa. Dèan iarrtas airson a’ Bhliadhna Ùr.”
Dhùin Pigúiça a sùilean agus dh’iarr i gu sàmhach: gum bi cuideigin faisg air a h-uile duine air a bheil eagal fuaim sa Bhliadhna Ùr, a’ crònan.
An uair sin thill iad a-steach. Laigh i na leabaidh, fhathast san ad, agus chrònain i an còrr den fhonn: hmm, hmm, hmmmm. Nas slaodaiche is nas slaodaiche. Gus an do dh’fhàs am hmm na mhèaran, agus an do dh’fhàs am mèaran na chadal.
